LXVILI VERSLAG, 
De heer Everts deelt mede, dat door hem op waterplanten 
in het Viaansche bosch twee mannelijke exemplaren van Drilus 
concolor Ahr. werden gevangen. Hij herinnert daarbij, dat de ge- 
daanteverwisseling van eene verwante soort, Dr. flavescens F., 
het eerst werd ontdekt door Mieezinsky, een Poolsch natuur- 
onderzoeker te Genève. Deze vond de larven in de huisjes van 
Helix nemoralis, met welke slak zij zich voeden. Wijl er slechts 
vrouwelijke exemplaren uitkwamen, meende Mieczinsky een 
insect van een geheel nieuw genus en onzekere orde te zien, 
't welk hij Cochleoctonus vorax noemde. Later verkreeg Desmarest 
uit dergelijke slakkenhuizen zoowel mannelijke als vrouwelijke 
exemplaren van Drilus, die met elkander paarden, waardoor 
aan het licht kwam, dat de Cochleoctonus niet anders was dan 
het 9 van een Coleopteron, namelijk Drilus flavescens. Nu 
rijst bij Spreker de vraag, of Dr. concolor ook als larve 
in het huisje eener landslak leeft, of wel moet deze soort, 
omdat hij haar op waterplanten vond, gezocht worden bij 
de tallooze slakken, die zich aan de stengels der waterplanten 
hechten ? 
Voorts vermeldt dezelfde Spreker, dat hij in den afgeloopen 
zomer in de nabijheid van Ischl in Oostenrijk over eene groote 
uitgestrektheid Cassida murraea L. in ongehoorde massa’s aan- 
trof, en dat daarbij de groene varieteit uitsluitend op eene 
soort van Mentha, de roode daarentegen steeds op eene soort 
van Pulicaria (Inula) voorkwam. Het vermoeden is daardoor 
bij hem ontstaan, dat het voedsel invloed zou kunnen hebben 
op de kleur, en wel de Pulicaria-bladeren aan het dier eene 
roode tint zouden geven. Het is hem ook gebleken, dat de 
roodgekleurde voorwerpen in alcohol zeer verbleeken en dat 
aether hen zelfs geheel vuilgroen doet worden. 
De heer Snellen van Vollenhoven gelooft uit eigen waar- 
neming van dezelfde soort op Inula dysenterica, op den weg 
naar Rijnsburg groeiende, te moeten aannemen, dat de voor- 
werpen, die pas uit de pop zijn gekomen, steeds groen zijn 
en eerst later alle oude individuen eene roode kleur aannemen. 
De heer Everts meent dit echter te moeten betwijfelen, wijl 
