GEDAANTEWISSELING EN LEVENSWIJZE BESCHREVEN. 7 
bovendien slechts zelden voorkomen; van de acht mij bekende 
inlandsche species, zijn er slechts twee waarvan het mij gelukt 
is de larve te leeren kennen, de onderhavige namelijk en eene 
tweede, waarvan de groene larve in Gelderland op aprikozen- 
bladeren leeft, doch waarvan ik de wesp nimmer magtig ben 
geworden. De rups van L. clypeata werd het eerst beschreven 
door Frisch, die haar niet kon opkweeken, daarna door Reaumur, 
die hetzelfde ondervond, later door de Geer, die gelukkiger was. 
Ik vond haar bij Heemstede op perenboomen, doch bezit 
dienaangaande geene aanteekeningen. In het najaar van 1861, 
en wel op den tweeden October bragt mij mijn collega Herklots 
uit Warmond, waar hij destijds woonde, een aantal larven, die 
hij in een spinsel, mede in een perenboom, aangetroffen had; 
naar eene derzelven is fig. 1 geteekend. Bekend is het dat de 
larven van het geslacht Lyda geene middenpooten bezitten en, 
gewoonlijk in vrij talrijke scholen, in een spinsel leven. De 
beschrijving mijner larven, zoo als ik die toen naar de levende 
voorwerpen ontworpen heb, komt hierop neder. Het lijf is meer 
gezet, dan slank, oranjekleurig, dan eens meer rood, dan eens 
meer geel van tint. De kop (zie fig. 2) is glanzig zwart, bol- 
rond; de plaatsing der oogen is niet zoo dadelijk te herkennen, 
als dit b. v. bij Cimbexlarven het geval is. De beide lange 
sprieten (zie fig. 3) die ter zijde van het voorhoofd gezien worden, 
zijn uit verscheidene leedjes zamengesteld en geringeld licht en 
donkerbruin; zij staan op eene ovale lichtbruine verhevenheid, 
welke men ook als het eerste lid zou kunnen beschouwen. De kaken 
zijn zwart, de palpen en de onderlip geel met zwart geringeld. 
Het lijf is sterk geplooid, aan de onderzijde echter bijna 
plat; op den rug zijn de middenringen in 4 grootere plooijen 
verdeeld (zie fig. 4). Op het eerste segment ziet men aan weder- 
zijde van hetgeen men den hals zou willen noemen, eene drie- 
hoekige glanzig zwarte vlek en even voor de inplanting van 
het voorste paar pooten ter wederzijde eene andere, die veel 
kleiner is. De openingen der stigmata waren zoo smal, dat ik 
die niet duidelijk heb kunnen zien. Het laatste ligchaamssegment 
(zie fig. 5) is afgerond aan het einde en aldaar eenigzins plat; 
