20 AANVULSEL TOT HET GESGHIEDKUNDIG OVERZIGT 
„De hoop, in dit insekt (Acentropus niveus) een tusschen- 
vorm tusschen de Lepidoptera en de Phryganiden te vinden, 
hetgeen door de uiteenloopende beschouwingen der systematiei 
omtrent de orde waarin het geplaatst moest worden zoo waar- 
schijnlijk werd gemaakt, is niet vervuld geworden. Acentropus 
is, zooals ik reeds in de Stett. Ent. Zeitung van 1869 heb 
aangetoond, een echte vlinder, die slechts door zijn in het 
water levende en door kieuwen ademende (sic!) rups aan de 
Phryganiden herinnert, terwijl de imago hoogstens eene opper- 
vlakkige gelijkenis in habitus vertoont, doch de typische vleu- 
gel- en ligchaamsvorm van een vlinder bezit, en zich zelfs niet 
aan de Phryganiden aansluit waar zij van de Lepidoptera af- 
wijkt, zelfs niet in de gesteldheid der monddeelen. De Tineina 
plieipalpia en de reeds vroeger genoemde vlindergroepen (Psy- 
chiden, Tineinen en Hepialiden) vertoonen de stamverwantschap 
met de Phryganiden veel duidelijker dan Acentropus, ten minste 
in den laatsten ontwikkelingstoestand. Al is het dan ook niet 
als verbindingslid tusschen Phryganiden en Lepidoptera, moet 
Acentropus waarschijnlijk toch als een zeer oude Lepidopteren 
vorm worden beschouwd, als een der eerste vertakkingen van 
den stam, die zich òf niet verder heeft ontwikkeld òf waarvan 
de jongere, tot de meer volkomen vormen (Pyraliden?) voe- 
rende tak verloren gegaan is — wanneer hij niet nog ontdekt 
moet worden. Acentropus is onder de Lepidoptera het waterdier 
bij uitnemendheid, welks eigenschappen aan het verblijf aan 
en in het dropvormig vloeibaar element beantwoorden. Daar 
nu met grond is aan te nemen dat de voorouders der Lepi- 
doptera waterbewoners waren, is het waarschijnlijker dat deze 
eigenschappen door overerving, dan door zich naar het leven 
in het water te schikken (Anpassung) verkregen zijn. Wij 
zouden als dit zoo is in de eenvoudige maxillaardraadjes die 
bij Acentropus met de palpen de monddeelen uitmaken, een der 
primitive vormen voor ons hebben, waaruit zich in den loop 
zonder dat ik kan aannemen dat zij afgebroken zijn. Zij zijn echter allen rudimentair 
en liggen geheel aan het eind der scheenen, zoodat zij zeer moeijelijk zigtbaar zijn, 
ten zij de poot zoo gebogen is dat de tars met de ‘scheen een hoek van 90’ vormt, » 
