76 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 
vleugels onontwikkeld blijven, ten gevolge waarvan het zeer 
moeïjelijk is te bepalen of geheel ontwikkelde individuen ook 
ocellen zouden bezitten. 
In den regel zijn de wantsen dezer zesde familie kleine en 
teedere dieren, en schijnbaar op een lagen trap van ontwik- 
keling staande, daar de vleugels en dekschilden dikwijls half 
ontwikkeld zijn. De kop is tamelijk lang, regt vooruit gestoken 
en vertoont meestal tusschen de oogen een stomp, snuitachtig 
uitsteeksel; dat zoo lang is als, of langer dan het eerste lid der 
sprieten. Dikwijls schijnt de kop op een tamelijk lang halsje 
te staan. De oogen zijn klein, aan de zijden van den kop ge- 
plaatst; de ocellen zijn bij goed ontwikkelde voorwerpen aan- 
wezig, doch zeer klein; zij staan achter de oogen op den 
schedel en zijn van elkander meestal verder verwijderd, dan 
elk bijoog afzonderlijk van het naastbij zijnde zamengestelde 
oog. De sprieten staan aan de zijden van den kop op een klein 
wratje voor de oogen, zijn nimmer langer dan het ligchaam en 
hebben vier leedjes, waarvan het tweede het langste is en de 
beide laatsten gewoonlijk niet dunner zijn dan dit. De zuiger 
heeft drie leedjes (bij Microphysa duidelijk vier), waarvan het 
tweede het langste is. Bij de ware Anthocoriden is hij lang, 
regt naar achteren uitgestoken en reikt tot aan de achterheupen, 
doch bij Microphysa is hij, ten minste bij de wijfjes gebogen 
en gekromd, even als bij de Reduvien; bij Acanthia ziet men 
een spoor van eene gleuf aan de keel, waarin een gedeelte 
van den zuiger zou kunnen geborgen worden. De prothorax 
is aan de voorzijde niet veel breeder dan de kop, doch loopt 
naar achteren breeder uit en heeft gewoonlijk op den rug nog 
eene dwarsinsnijding in het midden. Het schildje is driehoe- 
kig, niet langer dan de kop. De dekschilden bestaan, wan- 
neer zij geheel ontwikkeld zijn, ’t geen dikwijls het geval 
niet is, uit Corium, Clavus, Cuneus en Membraan; wel heeft 
de al te scherp onderscheidene Fieber, die ook de wetenschap 
met een verbazend groot aantal genera heeft bemoeijelijkt, ons 
medegedeeld dat de cuneus bij deze familie slechts schijnbaar 
bestond en dat in de dekschilden der Anthocoriden een zeer 
