92 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 
achterrand regt; het is wel driemaal zoo breed als lang. Het 
schildje is driehoekig, kort, dubbel zoo breed als lang. Dek- 
schilden in den vorm van korte, breede platen of lappen. Me- 
tathorax van boven duidelijk zigtbaar en schijnende de eerste 
ring van het achterlijf te zijn. Abdomen veel breeder dan het 
borststuk, uit zeven ringen bestaande waarvan de beide laatsten 
sterk behaard zijn. Pooten vrij lang en stevig. De voorste 
heupen raken elkander aan, doch die der beide andere paren 
zijn door platte borstplaten van elkander afgescheiden. De dijen 
zijn zijdelings eenigzings zamengedrukt; de tarsen bestaan uit 
drie leedjes. 
Acanthia lectularia L. 
Plaat 5, fig. 12. 
Linn. Syst. nat. V, p. 477, 1. — Fabr. S. Rhyng. 112, 1. — 
Burmeister, Handb. II, p. 253. — Curtis, Brit. Ent. XII, 
tab. 569. — Hahn, Wanz. Ins. III, p. 17, f. 242. — Schellenb. 
Cim. Helv. 21, tab. 6, f. 1. — Wolff, Icon. Cim. 127, tab. 13, 
f. 121. — Flor, Rh. Livl. I, p. 673. 
Lengte 4—6 mm. — Bruinrood met gele 2 laatste leden 
der sprieten, scheenen en tarsen. Alle haartjes op het lijf rood 
of geel. De kop zwak gestippeld, het borststuk iets sterker, 
de dekschilden zeer ruw, het achterlijf weder fijner en digter. 
In vele huizen aan te treffen en hier en daar gemeen. In 
een hollen omgewaaiden lindeboom in de Maliebaan te Utrecht 
werden zij eens bij honderden aangetroffen ; deze leefden er waar- 
schijnlijk van drekstoffen of van de jongen der vledermuizen. 
De heer J. Wttewaall zond mij eens eene doos vol weegluizen 
uit een’ duiventoren, die er duizenden beherbergde. Deze waren 
iets kleiner en breeder dan die uit de bedsteden, doch overigens 
vond ik er geen verschil tusschen. Zij zouden tot de soort 
Columbaria Jenyns moeten behooren, wier soortskenmerken nog 
aan niemand duidelijk zijn geworden. Gevleugelde individuen 
zijn, voor zoover mij bekend is, in ons vaderland nog niet 
aangetroffen. 
