94 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN, 
twee spitse doorntjes staan. De oogen rond, niet groot, maar _ 
sterk paar de zijden uitpuilende. De sprieten zijn weinig langer 
dan de kop met de oogen breed is; zij bestaan uit vier leedjes, 
wier inplantingssteel uiterst fijn, en wier tweede lid het langst 
is; de spits van het 4° of laatste lid is kegelvormig, schijnbaar 
in het overige gedeelte van dat lid ingestoken en met zilver- 
witte haartjes bekleed. De zuiger is middelmatig van dikte 
en reikt bij de eene soort tot aan de middenheupen, bij de 
andere daarover heen; onder den kop is hij in eene gleuf in- 
gesloten, welke zich van daar over de borst uitstrekt en op het 
abdomen nog als fijne lijn zigtbaar is. Het borststuk veel 
breeder dan lang, met de voorhoeken schuin vooruitstekend en 
de zijranden liervormig toegerond; over den rug loopen vier 
verhevene langslijnen, waarvan de buitensten korter zijn dan 
de binnensten. Schildje gelijkzijdig driehoekig met opgeheven 
zijranden en spits. Dekschilden iets korter dan het achterlijf, 
welks zijden zij onbedekt laten, behalve aan de basis waar zij 
over de zijranden heen reiken; de cuneus ontbreekt, doch 
clavus, corium en membraan zijn voorhanden, zelfs is de laatste 
vrij groot. Zij heeft vier langsaderen, die door kleine dwars- 
aderen tot eene soort van netwerk verbonden zijn. Er zijn 
vleugels aanwezig, wanneer de dekschilden geheel uitgegroeid 
zijn, 'tgeen echter niet bij alle voorwerpen het geval is. 
Wanneer zij onvolkomen uitgegroeid zijn, ontbreken hun de 
clavus en de membraan. De pooten zijn niet lang, maar ook 
niet gezet; de voorheupen zijn alleen maar door den gleuf van 
den zuiger van elkander gescheiden, doch de midden en 
achterpooten staan zeer wijd van een. Het achterlijf is zeer 
breed, bijna cirkelvormig, het zesde segment is aan het einde 
door eene spleet ingekeept. 
In vergelijking met Duitschland en vooral niet de Russische 
Oostzee-provincien bezitten wij zeer weinig soorten van dit 
geslacht, van welke onevenredigheid naar mijne meening de 
oorzaak moet gezocht worden daarin, dat de Aradi gewoonlijk 
huizen onder de schors van doode of stervende boomen, die 
men bij ons slechts zeer zelden in de bosschen aantreft. 
