DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 105 
stuk op het verhoogde gedeelte groenachtig grauw, met drie 
paralelle langsrigchels, die schier aan den voorrand beginnen 
en waarvan de middelste over de kap (halsblaas) en tot aan 
het eind van het schildbedekkend uitsteeksel loopt, terwijl de 
zijdelingschen slechts even op dat uitsteeksel doorloopen; het 
borststuk zelf is gekorreld, op vele plekken langs de randen 
der rigchels zijn de korrels zwart, voornamelijk is dit het 
geval aan het einde van den middenrigchel. De randen, die 
een weinig opgewipt zijn, bestaan uit een netwerk van zeer 
fijne mazen, waarvan die aan de uiterste zijranden zwart zijn. 
De dekschilden hebben een bijna langwerpig ruitvormig, doch 
aan de buitenzijde toegerond middenveld, eene zeer groote 
membraan van zeer fijne mazen, een zeer smal verlengd zijde- 
veld en een vrij breed, niet opstaand randveld. De plaatsing 
der zwarte vlekjes zie men in de figuur na. De borst is zwart 
met lichtgrijze randen der onderdeelen, de buik ongevlekt 
zwart, de pooten geelrood met bruine of zwarte dijen. 
Deze dieren leven tusschen de schubben der distelkoppen 
en onder de distelbladeren. De heer Six vond ze in tamelijk 
grooten getale op die planten in de omstreken van Utrecht; 
de heer de Graaf in Maart onder dorre bladeren te Wassenaar; 
de heer Ritsema bragt ze in het laatst van Mei van zijn uit- 
stapje naar Texel mede en ik ving ze in Julij bij Middelburg 
en Rotterdam. 
2. Monanthia Humuli F. 
Plaat 6, fig. 6. 
Fabr. Syst. Rh. 126. 7. — Burm. Handb. II. p. 261. 5. 
(M. convergens). — Herr. Sch. Wanz. Ins. IV. p. 15. Pl. 114. 
f. 361 (twijfelachtig). — Fieber, Ent. Mon. p. 84. tab. 7. 
f. 17 en 18. — Flor, Rhynch. Livl. I. p. 355. 
Lengte 3 of 3,5 mm. — Gelijkt wel op den vorigen, doch 
is terstond te onderscheiden door den zwarten kop en de beide 
roode eerste leedjes der sprieten. De kleur van thorax en 
dekschilden is meer uit den bruingelen. De kop is geheel 
