106 | DE iNLANDSCHE HEMIPTEREN. 
zwart, behalve de witte bucculae, waar tusschen de zuiger 
ligt, en schier onbedoornd. De zuiger strekt zich tot tusschen 
de middelheupen uit. De sprieten zijn langer en slanker dan 
bij de vorige soort, rood behalve het bijna peervormige laatste 
lid; het 3° is zeer slank en 3 maal langer dan de beide eersten 
te zamen. De randen van het halsschild zijn naar beneden 
omgeslagen; de kap is klein, bruinachtig groengrauw met 
witte streep op het midden, die het begin van den midden- 
rigchel is, welke tot het eind van den processus doorloopt; 
de zijderigchels ontspringen digt bij elkander, achter de kap, 
en loopen van daar beneden tot het begin van het uitsteeksel, 
zoodanig dat de grond, dien zij insluiten, een’ gothischen boog 
vormt. De zijranden zijn overal even breed en als met glin- 
sterende korreltjes bezet. De dekschilden hebben een breeder 
zijdeveld, dan bij de vorige; zij loopen op 2 der lengte met 
eene bogt aan den zijrand in en zijn van daar af een kantwerk 
met vrij grove, vierhoekige of bijna ronde mazen. Behalve vier 
zwarte vlekjes, twee op het midden van den buitenrand van 
het middenveld en twee aan zijne spits, ziet men een aantal 
zwarte aderen in het randveld, waarvan de binnenrigchel mede 
grootendeels zwart is. De heupen zijn bruin, de pooten peen- 
rood met het laatste lid der tarsen zwart. 
Deze soort is door verschillende personen op verscheiden 
plaatsen aangetroffen, waarvan de lijst volgt. De schrijvers 
beweeren dat zij op vergeet-mij-niet (Myosotis) leeft. — Bij 
Utrecht in Mei, Six; bij Rotterdam, Snellen; in het Over- 
maassche land, Piaget; bij Rijnsburg in Augustus en op de . 
Gliphoeve in Mei en Augustus aan eene slootkant, v. Vollenhoven. 
Zonderling is het dat de heer Ritsema ze te Leyden in Maart 
in nesten van zangvogels aantrof. 
3. Monanthia Wolff, Fieb. 
Plaat 6, fig. 7. 
Fieber, Ent. Monogr.’ p. 86, ‘n°. 30. pl. 7, f. 2224, — 
Wolff, Icon, Cim. p. 130. t. 13, f. 1244 6 (Ac. Echi). — 
