DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 109 
door eene ongevlekte grauwe kleur en vooral door de relatief 
groote mazen hunner dekschilden. 
Ovaal, donkergrauw. De kop kort en vrij breed met twee 
vooruitstekende doorntjes op den schedel en een kegelachtig 
wratje voor de oogen. De sprieten niet langer dan een derde 
der lengte van het ligchaam, slank; de beide eerste leedjes 
bruingrauw, kort, het derde dun, rood, aan de basis iets 
dikker, meer dan 3 maal zoo lang als de beide vorigen te 
zamen, het vierde kort, spoelvormig, zwart. De zuiger reikt 
tot aan het middenpaar der heupen. Borststuk in het midden bol, 
sterk met putjes ingedeukt; de halskap steekt ver naar voren, 
de rigchels bestaan uit kantwerk met eene rij vierhoekige 
mazen; de zijrigchels zijn naar elkander gebogen; de breede 
zijranden, wat opgewipt naar de kanten hebben voor drie 
rijen mazen, achter slechts 2. De dekschilden steken aan 
de zijden en van achter een geheel eind over het abdomen 
heen; hun middenveld is zeer langwerpig en de buitenrigchel 
er van weinig gebogen; het zijdeveld is tweemaal breeder dan 
het randveld en naar beneden gerigt; het randveld heeft aan 
de schouders twee rijen mazen, verder op maar een. Pooten 
grauwgeel, het laatste lid der tarsen zwartachtig. 
Volgens Flor en Fallen zou de kleur van het lijf zwart zijn, 
‘tgeen ook aanduiding geeft van den naamsoorsprong. De heer 
Six trof deze soort niet zelden aan in Julij te Utrecht; ik vond 
haar in Augustus te Heemstede. 
6. Monanthia parvula Fall. 
« Plaat 6, fig. 10 en 108. 
Fallen, Hem. Suec. I. p. 145. 6. — Flor, Rhynch. Livi. I. 
p. 335. — Misschien ook Panzer, Fn. Germ. 118, 23 (testacea) 
en Fieb. Ent. Mon. p. 62. tab. 5, f. 19—22 (M. Echinopsis). 
Lengte 1,5 mm. — Zeer sterk gelijkend op de vorige en 
slechts bij vergelijking te onderscheiden. Zij is kleiner en 
vooral korter. De kleur is dezelfde. De kop is aan de onder- 
zijde door de bucculae rond en niet opgewipt, hoekig in pro- 
