112 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 
schoon zeer na aan Carinata verwant, heeft een langwerpiger 
vorm en zoo het schijnt, minder zuiver zwarten kop er sprieten. 
Echter, ik herhaal het, valt over de validiteit der soorten van 
het geslacht Monanthia niet te oordeelen, dan nadat men die 
soorten uit de larve zal hebben opgekweekt. 
Volgens den heer G. A. Six is Carinata in Julij bij Drieber- 
gen niet zeldzaam. 
9. Monanthia obscura H. Sch. 
Plaat 7, fig. 2. 
Herr. Schaeff. Wanz. Ins. IV. p. 23. — Fieber, Ent. Monogr. 
p. 54, n°. 17. tab. 4, fig. 22—25. 
Lengte 1 mm. — De kleinste van allen en daaraan wel te 
herkennen, daarenboven duidelijk onderscheiden van de voor- 
gaande door hare rosse sprieten. Het geheele dier is grauw, 
behalve de buik die somtijds roodbruin is, de oogen die rood 
zijn, de sprieten en pooten. De kop is kort en zijne doorntjes 
weinig uitstekend, zijne kleur is uit den rossen grauw. De 
sprieten zijn korter dan de halve lengte van het ligchaam, 
rosachtig geel, behalve het laatste lid, dat donker zwart is; 
ook is het eerste somwijlen iets donkerder dan het 2°; het 3° 
is bijzonder dun. Het borststuk is zeer kort en naar evenredig- 
heid de halskap bijzonder groot; de eigenlijke schijf is donker- 
grauw, de rigchels, die zeer licht van kleur zijn, loopen 
daarover divergerend naar achter, de zijranden steken niet 
sterk naar voren uit, doch zijn toch stomphoekig en niet 
rond. De processus is van den thorax door eene diepe naad 
duidelijk afgescheiden, breed driehoekig en uit netwerk zamen- 
gesteld. De dekschilden zijn langwerpiger dan bij de vorige 
en vooral is de uiterste spits uitgerekt; het middenveld is 
iets breeder, daarentegen het zijdeveld, ten minste naar 
achteren toe smaller; het randveld is smal en bestaat slechts 
uit eene rij mazen, behalve aan de uiterste voorlap. De pooten 
zijn geheel grauwachtig geel, behalve het laatste lid der tarsen 
dat zwart is. 
