EEN LEPIDOPTEROLOGISCH UITSTAPJE NAAR DE PEEL, 127 
Op den 23” Julij verlieten wij dus des morgens bij schoon, 
doch buitengewon warm weder de stad Breda en kwamen na 
een paar uren sporens aan de halte Helenaveen, diep in de 
Peel aan. Van de school herinnerden wij ons die landstreek 
als een moeras, dat zij echter volstrekt niet is. Wel mag in 
den winter of na lange regens de zachte, sponsachtige grond 
doorweekt en minder gemakkelijk te begaan zijn, maar thans 
vonden wij het veen vrij droog en in alle rigtingen zeer goed 
te bewandelen. Waarschijnlijk zal het graven van greppels die 
ter diepte van 14—2 Rijnlandsche voeten overal den grond 
doorsnijden en hem in perceelen voor de boekweitteelt verdeelen, 
wel veel bijgedragen hebben om het veen drooger te maken 
en mag het in vroegere tijden, voordat het tot den landbouw 
werd gebezigd, met regt den naam van een onbegaanbaar 
moeras verdiend hebben. Thans deed het zich aan ons voor 
als eene boomloze golvende vlakte, die zich ten oosten, 
noorden en zuiden, zoover het oog reikt, uitstrekt, kennelijk 
in het midden het hoogst is en zich duidelijk boven de heide- 
- velden die het veen aan den Noordbrabantschen kant begren- 
zen, verheft. Poelen of waterplassen hebben wij niet aange- 
troffen. Merkwaardig en ongewoon was voor ons het gaan 
over den veerkrachtigen bodem; het gaf ons het denkbeeld dat 
wij over matrassen liepen. 
Dat de Peel gansch niet ontbloot was van Lepidoptera, be- 
merkten wij spoedig. Een aantal dagvlinders vlogen om ons 
heen en uit de struiken en kruiden joegen wij Heterocera op, 
zoodat wij met ijver aan het werk togen, en alles vingen wat 
ons voorkwam. Na een paar uren onafgebroken te hebben 
verzameld, ’t geen bij eene hitte van 89° Fahrenheit en de aan- 
vallen van myriaden van Tabaniden (Haematopota pluvialis en 
Chrysops relictus) die bloedige sporen op handen en gezigt 
achterlieten, in het geheel geen gemakkelijk werk was — 
moesten wij echter, elkander onze vangst toonende, tot het 
besluit komen dat onze arbeid eene slechte belooning had ge- 
vonden. Wel liet het aantal der soorten en de hoeveelheid der 
voorwerpen niets te wenschen over, doch over de hoedanigheid 
