IV V E n S L A Ü. 



muntend teekenaar, voerde eene welversneden pen en kon men van 

 liem zeggen dat hij, behalve op het gebied der Entomologie, nog op 

 menig ander van wetenschap en kunst wel te huis was. Al deze 

 eigenschappen maakten hem , zooals in een onzer dagbladen teregt is 

 opgemerkt, tot een middenpunt der Entomologen in Nederland. 



„Wat hij buitendien voor onze Vereeniging is geweest, behoef ik 

 het u te herinneren? Wie haar, zooals ik, in zijn hart draagt, dien 

 komt het oogenblikkelijk voor den geest, hoe hij onvermoeid bezig 

 was hare belangen te bevorderen. Misschien beter dan anderen wist 

 hij bronnen op te sporen en te openen, waaruit aan de Vereeniging 

 de zoo onmisbare geldelijke ondersteuning toevloeide. Zijne uitgebreide 

 correspondentie bragt ons in aanraking met eene menigte buitenlandsehe 

 genootschappen en geleerden ; steeds woonde hij onze vergaderingen 

 bij en maakte die door zijne mededeelingen belangwekkend; en wat 

 wij bovenal aan hem verschuldigd zijn , is ons Tijdschrift. Nadat hij met 

 wijlen Dr. Herklots de ware rigting aan de werkzaamheid der Neder- 

 landsche Entomologen had gegeven , door hen stelselmatig aan het 

 bewerken der inlandsche Insecten-fauna te zetten, vatte Snellen van 

 Vollenhoven het voornemen op om der Vereeniging een eigen orgaan 

 te bezorgen. Zonder zich aan kleinmoedige voorspellingen van anderen 

 te storen, die niet ophielden tegen zulk eene onderneming te waar- 

 schuwen en honderd redenen wisten op te geven waarom het „niet 

 gaan zou", toog hij aan het werk, en thans mogen wij wijzen op de 

 voor ons staande 23 jaargangen van dat Tijdschrift , op hunnen 

 belangrijken inhoud en op den goeden naam dien het allerwege 

 heeft verworven — blijkbaar uit de aanhoudende aanvragen tot 

 ruiling — als een voldoend bewijs dat het „wel gegaan" is. 



„Ook voor de Entomologie in het algemeen is de dood van Snellen 

 van Vollenhoven een groot verlies, want niet alleen studeerde hij 

 onophoudelijk, maar deed ook voortdurend anderen in de vruchten 

 zijner studiën deelen. Daardoor onderscheidde hij zich gunstig van 

 sommigen die , — even als de peilloos diepe meren in de Zuid-Ameri- 

 kaansche Andes, waarin de heidensche bewoners dier streken, voor 

 dat de Europeanen hun het gezegend licht des Christendoms kwamen 

 brengen , jaarlijks door hunne zoogenaamde priesters groote hoeveelheden 

 kostbare voorwerpen lieten uitstorten, — eveneens jaarlijks schatten 

 van wetenschap in zich opnemen zonder ooit iets weer te geven. Ons 

 Tijdschrift verrijkte hij jaar op jaar met bijdragen van groote waarde 

 • — ik behoef slechts te wijzen op zijne verhandelingen over de 



