V E B s L A Ö. IUI 



vele onderdeelen merkelijk ten achter bij de bijzondere collectiën der 

 specialisten. Van deze kan het ook niet worden gevergd, dat zij 

 zich ontdoen van hoogst zeldzame of unieke exemplaren, die hun bij 

 het voortzetten hunner studie vaak onontbeerlijk zijn. Het gevolg 

 daarvan is geweest, dat van de zoogenaamde standaard verzameling 

 uiterst zelden door de Leden werd gebruikt gemaakt. Zij is dus bijna 

 als een dood eigendom te beschouwen, en telkens als er ten haren 

 behoeve sprake was van eenige noodzakelijke uitgave, rees bij het 

 Bestuur de vraag of die gelden niet nuttiger waren te besteden, 

 waar dan altijd tegenover stond, dat de wet het bestaan der collectie 

 gebood. Bovendien kan worden gewezen op het voorbeeld van ver- 

 schillende entomologische genootschappen in het buitenland, die even 

 als de onze zijn begonnen met eene insecten-verzameling aan te leggen , 

 maar later, waarschijnlijk om soortgelijke redenen als hierboven zijn 

 aangegeven, tot hare opruiming zijn overgegaan. 



Het voorstel geeft tot eene vrij uitvoerige discussie aanleiding, 

 waaraan de beeren Rombouts, Snellen, Everts en Ritsema deel- 

 nemen. Eerstgenoemde verklaart er zich bepaaldelijk tegen, omdat 

 hij nog altijd blijft hechten aan het denkbeeld eener standaard-col- 

 lectie, die alle bekende inlandsche soorten moet bevatten en daaron- 

 der vele typen, welke anders in verspreide en alligt te loor gaande 

 particuliere verzamelingen moeten worden gezocht; hij wanhoopt er 

 niet aan , dat mettertijd de collectie beter aan het doel zal kunnen 

 beantwoorden, indien de Leden wat vrijgeviger wilden zijn in het 

 afstaan van zeldzame voorwerpen. De overige genoemde beeren daaren- 

 tegen verdedigen het voorstel, omdat juist eene 35jarige ondervinding 

 heeft aangetoond, dat de aanvankelijk gekoesterde verwachtingen niet 

 verwezenlijkt werden, niettegenstaande de herhaalde aanbevelingen 

 van het Bestuur aan de Leden om de collectie te verrijken , die in 

 verschillende jaarlijksche Verslagen voorkomen , en ook wegens de 

 jaarlijks terugkeerende onkosten daaraan verbonden, die, al beloopen 

 zij geene groote sommen, naar hunne meening in geen evenredigheid 

 staan tot het zeer geringe nut dat er door gesticht wordt; vooral 

 eene Vereeniging, wier geldmiddelen zoo gering zijn als bij de onze 

 het geval is, mag zich zulke uitgaven niet veroorloven. 



De heer Ritsema, als Conservator, zegt dat in het geheele jaar 1879 

 ïich slechts eenmaal een der Leden heeft aangemeld om voor eenige 

 oogenblikken van de collectie gebruik te maken en merkt nog op 

 dat, wanneer de collectie inderdaad nog uitgebreid zou worden, die 



