VERSLAG. iYlt 



heeft opgehouden, licht gekleurde plekken vertoont, die later in vele 

 gevallen donkerder worden , vooral door de aanwezigheid van de zwarte 

 excrementen der larve. Is de larve volwassen, dan vreet zij nog 

 eene cirkelronde plek uit van ± 6 mm. diameter, aansluitende aan 

 het uitgevreten gedeelte des blads, en gaat daarbinnen een cocon 

 spinnen, waarmede zij zich omhult; maar vóór deze gereed is, bijt 

 zij met hare kaakjes de bovenste opperhuid van het blad langs den 

 rand van den cocon door. Deze bovenste opperhuid van het blad blijft 

 aan den cocon kleven, wanneer deze laatste van 't blad afvalt. Het 

 blad, dat overigens over het uitgevreten gedeelte alleen uit de twee 

 opperhuiden bestaat, vertoont op de cirkelvormige plaats, waar de 

 larve het laatst leefde, niets meer dan eene enkele opperhuid, nl. de 

 benedenste. De cirkelronde cocons, die aan den eenen kant met een 

 stukje blad-epidermis bekleed zijn, blijven op den grond liggen, maar 

 kunnen zich nog altijd meer of min van de eene plaats naar de 

 andere verspreiden, 't zij actief, door sprongen — gelijk boven reeds 

 werd vermeld — , 't zij passief, bijv. door den wind. De volwas- 

 sen larve blijft, volgens Kaltenbach, van half Julij tot het volgende 

 voorjaar onveranderd binnen den cocon voortleven, natuurlijk zonder 

 eenig voedsel op te nemen. Eerst in het volgende vooijaar vervormt 

 zij zich tot een popje, en dit verandert dan weldra in eene blad wesp, 

 die weder in of aan de bladeren van den ahornboom hare eijeren 

 legt. Kaltenbach zegt: „Die Zucht ist schwierig und mir meist 

 misslungen." Het ruime materiaal, door den heer van den Bosch 

 toegezonden, geeft Spreker aanleiding om te verwachten, dat hij in 

 het volgende jaar in staat zal zijn, afbeeldingen en beschrijvingen te 

 geven van Phylloloina Aceris in al hare ontwikkelingstoestanden. 



De heer Everts brengt in herinnering , dat hij in de laatste 

 winterbijeeukomst te Leiden een en ander over de familie der bloem- 

 kevers of Nitidularien mededeelde. Vroeger rekende men tot deze 

 familie ook het geslacht Rfnz-opiiagus , doch de heer E. Reitter te 

 Weenen heeft zeer teregt op een paar belangrijke verschillen gewezen , 

 waardoor de afscheiding van dit genus tot eene afzonderlijke, hoewel 

 verwante familie ten volle is gewettigd. Reitter gaf dan ook reeds 

 in 1872 in de VerhancUungon des Natnrforscfienilcn l'crciits in Brünn 

 een overzigt der Rhizophaginen als eene afzonderlijke familie. 



Bij de Nitidularien hebben de sprieten elf leden, waarvan de drie 

 laatsten de knods vormen, terwijl het eindlid niet geringd is: alle 



li 



