XVIII V B B 8 L A G. 



tarsen zijn vijfledig, doch het eerste en vierde lid meestal zeer klein. 

 Bij de Rhizophaginen daarentegen zijn de sprieten slechts uit tien 

 leden zamengesteld en de knods bestaat uit een of hoogstens twee 

 groote leden, terwijl het laatste lid aan het uiteinde duidelijk geringd 

 is; bovendien bezitten de mannetjes aan de tarsen niet meer dan vier 

 leden. De Rhizophaginen leven achter de schors van afgestorven 

 boomen ; de larven vreten gangen in de bast. 



Men kan het geslacht Rliizophagiis in drie afdeelingen splitsen: 

 1". Eoestkleurig roode soorten , soms in 't midden van halsschild en 

 dekschilden iets donkerder; hiertoe behooren de inlandsche Rh. per/o- 

 ratus F. en parallclicollis Gyll. ; de mede daartoe behoorende R/u 

 depresses F. moet welligt uit de lijst der inlandsche soorten vervallen, 

 omdat bij eene nadere verificatie alle voorwerpen tot Rh. perforatiis 

 moesten gebragt worden; — 2°. roestkleurig roode soorten, met uitge- 

 breide zwartachtige teekening in 't midden van het halsschild en van 

 de dekschilden, deze laatsten dikwerf geheel zwart en alleen aan 

 't uiteinde rood; uit deze afdeeling bezit ons land alleen den onder 

 beukenschors levenden Rh. bipiistuluiiis F. ; — 3'^. eindelijk zwarte soor- 

 ten , wier dekschilden óf zwart , óf zwartblaauw óf zwartgroen zijn ; de 

 geheel zwarte Rh. politus Hellw. is de eenige inlandsche soort uit 

 deze groep en komt bovendien slechts zelden voor. 



In de tweede plaats spreekt de heer Everts over het dimorphism e 

 bij Cercus pedieularins L. Er zijn grootere en plompere exemplaren , 

 en kleinere, die minder krachtig ontwikkeld zijn. Bij de eerstbe- 

 doelden zijn de beide eerste sprietleden van het c? sterk verbreed, het 

 tweede bovendien eenigszius driehoekig van vorm en nagenoeg even 

 lang als breed; de knods der sprieten is een weinig bruinachtig. Bij 

 het kleinere ras daarentegen zijn de beide eerste sprietleden van het 

 <? minder sterk, ofschoon toch altijd duidelijk verbreed; het tweede 

 lid is langer dan breed, en de knods is, even als de geheele spriet, 

 geelachtig. Het verschil in grootte doet zich ook bij de wijfjes voor. 

 De heer Reitter heeft de vraag gesteld of deze vormen ook twee 

 afzonderlijke soorten kunnen zijn; Spreker kan dit evenwel niet 

 aannemen. 



Verder vertoont Spreker den fraaijen Carabus anroiiilrns F. var. 

 Pulzci/sii Mors., door hem van het Brusselsche museum ontvangen. 

 Deze variëteit komt uitsluitend voor in het forêt de Soignies bij 

 Brussel, doch begint daar ook schaars te worden ten gevolge van de 

 sterke vervolging door de entomologen. 



