CXVI V E 11 s L A G. 



Het blijkt hieruit, dat de kennis der Coleopterologische fauna van 

 ons land van 1848 tot 1854, dus in 6 jaren, veiTïjkt werd met 

 433 soorten; van 1854 tot 1870, dus in 16 jaren, met nog 519 

 soorten; van 1870 tot 1875, dus in 5 jaren, weder met 441, en 

 eindelijk van 1875 tot 1880 nog met 493 soorten. Telt men hierbij 

 ruim 530 soorten, die volgens naauwkeurige gegevens, vermoede- 

 lijk nog in ons land kunnen worden aangetroffen, dan zou onze 

 fauna eenmaal het cijfer van 3170 soorten kunnen bereiken. Of dit 

 echter wel zoo spoedig het geval zal zijn, is zeer te betwijfelen, 

 omdat de bijkomende soorten meestal tot de uiterst zeldzame behoo- 

 ren. In verband hiermede laat Spreker eene lijst ter inzage rond- 

 gaan van al de soorten, welke nabij onze grenzen zijn aangetroffen, 

 maar nog niet in Nederland zijn waargenomen. Groolendeels bevat 

 die lijst opgaven van de beeren vom Brück en Mink te Crefeld; von 

 Hagens te Dusseldorf, Fuss te Cleef, Forster te Aken, en Preud- 

 homme de Borre en Donckier de Donceel te Brussel. Vooral hecht 

 Spreker veel waarde aan deze opgaven, omdat een groot gedeelte 

 van de daarin aangeduide soorten in zijn bezit zijn gekomen. De 

 lijst dezer nog niet uit ons land bekende soorten wordt aan het slot 

 van het bovenbedoelde tweede supplement opgenomen. 



In de tweede plaats somt de heer Everts de voornaamste uitkomsten 

 op van eene studie der Nederlandsche Mordellonae door Professor 

 Emery te Cagliari , waarbij de soorten naauwkeurig zijn uiteengezet. 

 De heer Emery verdeelt de familie in twee groepen: 1°. de Mordel- 

 lidae , met puntvormig verlengd pygidiura , de achterscheenen met 

 verheven dwarslijntjes en de klaauwen gespleten ; 2*. de Anaspidae , 

 welke de beide eerstgenoemde kenmerken missen, en wier klaauwen 

 ter naauwernood getand zijn. Bij het genus Anaspis wordt tweeërlei 

 vorm van sprieten aangetrjffen , namelijk draad vormige sprieten , 

 zooals de meest bekende soorten bezitten , en parelsuoervormige 

 sprieten , zooals A. fiam L. en hare variëteit Ihoracirn L. vertoont. 

 Deze soort werd tot dusver als zeer gemeen beschouwd, omdat A. 

 subleslacea Steph , kennelijk naar Britsche voorwerpen beschreven en 

 over geheel Nederland verspreid, steeds met .1. flava L. is verward. 

 De ware .4. flava komt daarentegen slechts zelden voor en is o. a. 

 ook door Kedtenbacher niet in zijne Fautia austriaca vermeld. 



De heer A. C. Oudemans Jsz. vestigt vooreerst er de aandacht 



