OVER ARGENTIJNSCHE TRICHOPTEEA. 139 



abdomen is gewoonlijk het zwartste, vooral in het mannetjen. De 

 palpen zijn daarentegen gewoonlijk iets grauwer dan de sprieten, die 

 vrij donker en lang zijn en uit vale leedjens bestaan , wat eene 

 nauw merkbare grauwe ringeling aanduidt. De sprieten hebben 4/5 

 van de lengte van den vleugel. 



De geheele ccderzijde is ook iets grauwer dan de bovenzijde. De 

 oogen zijn gitzwart. 



De zwak bedoornde, slanke en vrij lange pooten zijn grauwzwart, 

 vrij donker. 



Van het beloop der vleugeladeren geeft een blik op fig. 13 beter 

 denkbeeld dan eene uitvoerige beschrijving, weshalve ik den lezer daar- 

 heen verwijs. Slechts ééne opmerking heb ik daaraan toe te voegen; 

 het is deze, dat ik meen een constant verschil gevonden te hebben 

 tusschen beide sexen in het beloop van de aderen der onder- 

 vleugels, en wel in de ader die den vleugelrand bereikt juist onder 

 de vleugelspits. In de vleugelspits zelve eindigt eene ader, maar het 

 is de naar ouderen toe volgende die de byzonderheid vertoont, waarop 

 ik doel, en wel alleen bij de mannetjens. Bij de wijfjens is zij zoo 

 als de afbeelding vertoont. Op een millimeter van den rand bifurkeert 

 zich deze ader bij de mannetjens, zoodat zij met twee takken in 

 plaats van met een enkelen den rand bereikt. 



Ten slotte vermeld ik nog dat ik in een der larven een parasiet 

 vond uit de orde der Infusoria flagellata en famiUe Euglenidae. Hij 

 is lichtgroen van kleur, samentrekbaar, met eenigszins korreligen 

 inhoud en bevond zich vrij in de lichaamsholte. Grootte 0,4 mm. Ik 

 noem hem Emjlena irregularis '). 



Verklaring der afbeeldingen. 

 Rliiacophila primeraiia Weyenb. 

 PI. 14, fig. 3. Eene woning der larve, bovenop gezien, (nat. grootte). 

 „ „ 4. Dezelfde van de onderzijde gezien, (idem). 



1) Noot (1er Eedactie van het Tijdschrift: Zon Eiujlena irregularis wel als 

 parasiet moeten beschouwd worden? De Euglena' s toch leven veelvuldig in 

 water en worden door allerlei waterdieren bij menigte verslonden ; meermalen 

 werden zij gevonden in kilivorschen en salamanders , bij welke zij toevallig , 

 met het water of aan het voedsel gekleefd , in de lichaamsholteu waren binnen- 

 gedrongen. 



