170 BIJDRAGE TOT DE KENNIS DER 



en hem volgden de latere schrijvers behalve Lacordan*e {Mofwf/rapliie 

 des P/n/lophagcs 1845), die het springvermogen niet als beslissend 

 wil aanmerken en de Halticiden onder de Galleruciden en Eumolpiden 

 verdeelt. Fondras heeft echter in zijne uitstekende monographie 

 (Mulsant, Hist, des Col. de France dl. XI. 1859, 1860) aangetoond, 

 dat al moge, na den dood, van dit springvermogen niet blijken en 

 de verdikking der achterdijen dit geenszins bewijzen, zooals blijkt 

 uit de geslachten Doiiacia en Sagra (die wel verdikte achterdijen 

 maar geen springvermogen bezitten), toch bij de Halticiden de bouw 

 der achterdijeu een constanten vorm vertoont, dien men bij geen 

 enkele Chrysomeline aantreft en derhalve de afzondering dezer groep 

 volkomen wettigt. Hetzelfde vindt men bij enkele andere Coleoptera 

 zooals bij Scirles iiaemispliericus, li ha m pini s fìainconiis en het genus 

 Mordella ; bij het genus Orclicstes zijn de kenmerken eenigszins anders. 



De Halticiden zijn kleine Chrysomelinen van | — 6 millimeter groot, 

 meestal helder gekleurd, soms metaalglanzend , zich voedende met 

 verschillende planten, waarop zij dikwijls in schadelijk aantal voor- 

 komen. 



De lichaamsgedaante is in het algemeen eivormig , meer of minder 

 gewelfd, soms sterk bolrond of kogelvormig. De kop is gewoon ge- 

 vormd , meestal tot aan de oogen in het halsschild teruggetrok- 

 ken , soms geheel in het halsschild verborgen (genus DUmlia) ; de 

 oogen zijn groot en sterk vooruitspringend ; de sprieten zijn doorgaans 

 11-ledig, (alleen bij het genus Psylliodes lOledig), slank en draad- 

 vormig , voor de oogen ingeplant , meestal niet zoo lang als het halve 

 lichaam, soms (genus Longilarsus pro parte) veel langer. De vorm 

 der leden is zeer verschillend en dikwijls karakteristiek voor het man- 

 nelijk geslacht door sterke verdikking van het vierde en vijfde lid 

 (genus Piiijllotreta). 



Tusschen de oogen is het voorhoofd meestal ingedrukt , waartusschen 

 zich van den mond tot aan de inplanting der sprieten een kiel of 

 verhevenheid vormt , die nu eens plat , dan weder scherp en hoekig 

 is; gewoonlijk vertoonen zich achter deze kiel en tusschen de oogen 

 ter weerszijde kleine driehoekige of ronde verhevenheden , die nu eens 

 onduidelijk dan weder scherp afgezet zijn , en den naam van voor- 

 hoofdsbuilen (festons , Körnchen) dragen. Deze builen zijn meestal 

 door diepe groeven omgeven; welke laatsten zich in enkele gevallen 

 tusschen de oogen kruisen (genus Psijlliodes), 



