INLANDSCHE HALTICIDEN. 



171 



De palpi maxillares zijn vierledig, de palpi labiales drieledig, 

 gewoon gevormd; bovenlip en bovenkaken hoornig; onderiip gewoon; 

 tong vrij, niet met de onderlip vergroeid. 



Het halsscliild is zeer verschillend gevormd, zoowel wat omtrek 

 als wat bouw betreft; wij komen hierop bij de beschrijving der 

 genera terug. Het prosternum is tusschen de voordijen verlengd en 

 sluit zich aan de middenborst. Het schildje is klein, driehoekig en 

 al of niet bestippeld. 



De dekschilden zijn zoo lang als het achteriijf, slechts in zeldzame 

 gevallen korter; nu eens vlak dan weder gewelfd. Aan de basis zoo 

 breed als het halsschild, verwijden zij zich gewoonlijk met een min 

 of meer duidelijken schouderbuil en loopen weder spits toe, nu eens 

 ieder afzonderlijk afgerond, dan weder te zamen boogvormig eindigend. 

 Teekening, bestippeling en kleur zijn zeer verschillend. De meeste 

 soorten zijn gevleugeld, de vleugels wit, meestal berookt, met 

 donkere aderen. 



De buik vertoont 5 segmenten, waarvan het laatsteof het pygidium 

 veelal van eene groef voorzien is. Het achterlijf is hoornig. 



De voorbeenen vertoonen geen bijzonderen vorm (als uitzondering 

 bij genus C/iaetocncma de middenschenen) ; de dijen zijn kegelvormig, 

 de schenen slank , de tarsen 4-ledig , het voorlaatste lid tweelobbig ; 

 de tarsus voorzien van twee klauwen. De achterbeenen daarentegen 

 vertoonen den eigenaardigen kenmerkenden vorm der Halticiden. De 

 achterdijen zijn dik, sterk gezwollen, tot springen geschikt door eene 

 vrij diepe groef, waarin de scheen wordt opgenomen. De schenen 

 zelven zijn verschillend van vorm; nu eens in het midden van een' 

 tand voorzien (genus Chaetocnema) , dan weder den tarsus in eene groef 

 ver voor het einde opnemend (genus PsyUiodes) of in een gevorkten 

 tand eindigende (genus Dibolia), leveren zij de kenmerken voor de 

 verschillende genera, waarom men bij het opplakken dezer kleine 

 dieren zorgvuldig de achterpooten moet zichtbaar houden. De tarsen 

 zijn vierledig, bij een enkel geslacht {Longitarsns) is het eerste lid 

 zoo lang of langer dan de halve scheen, overigens zijn zij als die 

 der voorbeenen gevormd. 



Van de eerste toestanden der Halticiden is nog weinig bekend (de 

 beschreven larven vinden bij de soorten vermelding). In het algemeen 

 zijn die larven witachtig met 13 ringen, van zes pooten en een paar 

 sprieten voorzien, met vooruitstekenden kop. Zij leven meestal in 



