NEDEBLANDSCHE LEPIDOPTEEA. 327 



1. De tweede dwarslija der voorvleugels onder de bogt 



weinig schuin, op twee derden van den binnenrand aan- (1. DubilaliS 

 loopende 2. Ambigualis 



,.. , (3. Cembrae 



2. Het ondergedeelte der bogt van de tweede dwarsliju der ^ 



langwerpige voorvleugels zeer schuin, bijna horizontaal, 

 op een derde van den binnenrand aanloopende. Boven- 

 gedeelte van het middenteeken (niervlek) wit gevuld . li^a Phaeoleuca 



Zooals door het nummer wordt aangeduid, is de plaats der nieuwe 

 soort tusschen Cemhrae en Truncicolella. 



1. Scoparla DuMtalis Hübn. — Snellen, II p. 27 ; id. Tijds. 

 37 p. 2. 



Weder bij Apeldoorn in Gelderland gevangen , op 29 Junij 1894, 

 door den heer H. A. de Vos tot Nederveen Gappel. 



4a; Scoparla Phaeoleuca Zeil., Linn. Ent. I p. 306 fig. 13. — 

 Herr. Sch. , Syst. Bearb. IV p. 49, V fig. 204, VI p. 144. — 

 Stainton, Man. II p. 162. — Hein , Zünsler p. 37. — Knaggs, 

 Ent. Monthl. Mag. V pi. 1 fig. 10. — PI. 12 fig. 7 ?. 



18—19 mm. (2). 



Zeiler zegt, t. a. p. van deze soort, dat zij «Durch die unge- 

 wöhnliche Annäherung der zweiten Querlinie an die erste auf der 

 Innenrandhälfte ausgezeichnet ist » Inderdaad is dit een zeer in 

 het oogloopend kenmerk en bij geene andere inlandsche Scoparia 

 is het middenveld der voorvleugels , ten gevolge van het beloop 

 der tweede dwarslijn, aan don binnenrand zooveel smaller als aan 

 den voorrand. Den man ken ik niet (ook Zeiler beschreef de soort 

 slechts naar twee wijfjes) maar ik heb geene reden om aan te 

 nemen dat hij veel van de andere sekse zou verschillen ; zoo iets 

 is bij de europescha soorten van het genus Scoparia niet het geval. 

 Voorts moet ik opmerken, dat van het Mercurius- of midden- 

 teeken slechts de bovenhelft goed duidelijk is ; zij is tegen den 

 voorrand niet duidelijk gesloten en vrij helder wit gevuld. Van de 

 onderhelft is alleen het bovengedeelte van den omtrek aangeduid. 



De voorvleugels zijn langwerpiger dan bij de meeste andere 

 soorten en naar achteren niet meer verbreed dan bij Pallida, 

 zoodat de achterrand naauwelijks half zoo lang is als de binnenrand. 

 Hunne grondkleur is wit, een klein weinig grijsachtig, de bruin- 



