334 (p. e. T. snellen), aantbekbningbn over 



«In 1864 vloog Pterophorus Scarodactì/lus op Schothorst veel over 

 Hieracium umlellatum. Die planten groeiden daar wel een meter 

 hoog, doch in onze duinen zijn zij niet te herkennen. Ik althans 

 moest de hulp inroepen van Prof. Suringar te Leiden om tot de 

 zekerheid te komen dat de laag groeijende Hieracium in het duin, 

 met smalle, langwerpige bladen, de duinvorm is van wmbellatum. 

 Op dezen duinvorm dan van H. umhellaium vond ik 44 Juni 81 

 in 't Scheveningsche duin in saamgesponnen eindbladen een rupsje 

 dat zich op 26 dier maand inspon en 12 Julij d. a. v. een prachtig 

 $ uitleverde, thans in uw bezit. 



Van rups en pop maakte ik de volgende beschrijving : 



Rups eenkleurig grasgroen , met eene fijne donkere ruglijn ; 

 wratten klein, plat, bijna niet te onderkennen, ieder met een 

 wit haartje. Kop klein , bleek groenachtig wasgeel , met twee zwarte 

 punten aan weerszijden op den benedenrand. De vorm van het 

 lijf plat, niet rond. 



Pop slank, zeer levendig, eerst fraai glanzig donker paarsbruin, 

 later zwart. 



Hoe ik met den naam der plant had te sukkelen blijkt daaruit 

 dat Dr. van der Looy en vriend Piaget haar als Erigeron canadense 

 bestemden, terwijl de toenmalige hortulanus in den haagschen 

 dierentuin haar Vieris virens noemde. Ik had daar geen vrede mede 

 en ging naar Prof. Suringar , die haar dadelijk herkende.» 



2. Sciaphila Longana Haw. — Snellen, II p. 225. 



In 1896 vond ik bij Rotterdam de rups einde Mei tusschen de 

 bloemen van Valeriana Oßicinalis ingesponnen en kweekte daaruit 

 wee bijzonder sterk geteekende wijfjes. Ik geloof dat de soort vrij 

 wel over het geheele land is verbreid ; stellig komt zij ook in de 

 aangrenzende deelen van Duitschland voor en niet alleen in het 

 zuiden van Stiermarken zooals von Heinemann opgeeft. 



Dr. Rebel , die het stuk over deze soort van Mr. H. W. de 

 Graaf aanhaalt , vermeldt Sciaph. Longana ook van de Canarische 

 eilanden (Annalen des Wien. Hof-Museums VII p. 265 , XI 

 p. 119.) 



9. Conchylîs Schreibersiana Fröl. — Snellen, II p. 242. 



