3^58 (p. e. T. snellen) aanteetî^entngen over 



geheel verlaat , dit doen ook meer mineerende Goleophoren-rupsen , 

 maar er zich , in het uitgegeten grasspiertje , soms van 5 — 8 centim. 

 ver van verwijdert en dan ook wel eene nieuwe woning van het 

 gras waarin zij zich bevindt, vervaardigt. 



33a Coleophora Liiieolea Haw. , Lep. Brit. IV p. 534 N. 5 — 

 Steph., lUustr. IV p. 286. — Staint. , Ins. Brit. Tin. pag 218 

 pi. 9 fig. 20; id., Manual II p. 391 ; id., Nat. Hist. IV p. 242 

 pi. 7 fig. 2.— Zell., Verh. Zoöl.-Bot. Ver. 1868 p. 624. — Hein., 

 Mott. p. 589. — Snell., VI. v Ned. II p. 800. Aanra. 



Crocogrammos Zell. , Linn. Ent. IV p. 325. — H. S. , S. B. V 

 p. 227 en 251 fig. 891; id., Gorr. Blatt f. Samml. 1861 p. 164. 



14 — 15 mm. 



Gelijk ik reeds opmerkte, is ook deze soort t. a. p. kortelijk 

 door mij gekarakteriseerd. Zij is inderdaad , onder de bekende 

 inlandsche, het naast verwant aan Therinella en Troglodi/tella — 

 vooral aan de laatste — doch onderscheidt zich van beiden, als 

 vlinder, door de helderder grondkleur der voorvleugels. Wanneer 

 ik evenwel de reeks gave, frissche, gekweekte inlandsche exem- 

 plaren die voor mij staat goed beschouw, dan moet ik zeggen, 

 dat , ook voor duitsche exemplaren , de uitdrukking : « eidooijergeel » 

 voor die grondkleur, te hoog gestemd is en Stainton nader bij de 

 waarheid komt, wanneer hij in het Manual eenvoudig van «ochreous» 

 spreekt. De voorvleugels zijn inderdaad levendig okergeel , tegen 

 den wortel bij het wijfje bleeker, met helderwitte teekening, die 

 ongeveer op dezelfde wijze is aangelegd als bij de verwanten, maar 

 volstrekt niet scherp is. Een duidelijk verschil met de beide ge- 

 noemde soorten ligt voorts in de voorrandsfranje der voorvleugels; 

 deze is aldaar wit maar wordt door eene, aanvankelijk fijne , later 

 dikkere en eerst in de vleugelpunt vervloeijende bruinachtig gele 

 langslijn gedeeld. De schuine witte lijntjes tegen de vleugelpunt 

 stuiten verder allen zeer scherp tegen dien witten wortel der voor- 

 randsfranje. Bij Lineolea echter blijft de voorrand van den vleugel 

 wit (breeder en helderder dan bij de verwanten) tot zeer nabij de 

 punt en de toch al zeer onduidelijke en fijne schuine witte lijntjes 

 houden op voor dat zij dien witten voorrand bereiken. 



