(db. J. TH. OUDEMANS) MACROLEPIDOPTEBA. 377 



de var, aïnifoUa 0. dan tot den type. Na de laatste vervelling 

 kweekte ik de rupsen op wilg in mijn tuin, in gaas ingebonden; 

 daarin verpopten zij zich ook. Ik deed dit , om de dieren tegen 

 de verpopping vooral niet te moeten storen. 



Bomhyx pini L. Nadat ik in den voorzomer eene rups dezer 

 soort uit Nunspeet, door de welwillendheid van den heer van 

 Petersom Ramring, begunstiger der Ned. Ent. Ver., ontvangen 

 had , welke rups echter een kreupelen vlinder opleverde , ontving 

 ik op gelijke wijze, op den derden Augustus 1897, drie reeds 

 eenigen tijd doode vlinders, waaronder twee wijfjes, welke tal 

 van eieren gelegd hadden Deze laatste waren groenachtig bruin , 

 niet, zooals b.v. Hofmann (^) zegt, geelgroen. Merkwaardig zijn 

 deze eieren ook om hunne aanzienlijke grootte ; de lengte er van 

 bedraagt nl. 2 tot 2.25 niM. Van 6 tot 14 Augustus kwamen de 

 rupsjes uit en deze hadden reeds dadelijk eene lengte van 7 mM. 

 De zwartblauwe insnijdingen op ring 2 en 3 zijn bij de geboorte 

 al aanwezig en het geheele diertje gelijkt op de volwassen rups , 

 zoodat het gemakkelijk te herkennen is. Raakt men de diertjes 

 aan , dan spartelen zij als een visch op het droge , welke eigen- 

 schap zij langen tijd behouden ; daarbij springen zij soms een eind 

 weg , omdat zij zich dan niet meer vasthouden. Tegen de over- 

 wintering zal ik mijn voorraad in tweeën splitsen , en de eene 

 helft buiten- , de andere binnenshuis in eene kist met gazen 

 deksel plaatsen , waarin eene zand- en daarop eene moslaag. 



Bomhyx quercus L. De cocon dezer soort is even hakerig op 

 het gevoel als die van B tr if olii Esp. Het hakerige wordt daar- 

 door veroorzaakt , dat de korte viltharen , welke de rups op zoo- 

 danige wijze in haar spinsel verwerkt , dat deze met de punt 

 daaruit steken, bij de aanraking in onze huid dringen, wat men 

 duidelijk kan zien , als men de vingertoppen na het aanvatten 

 van een cocon tegen het licht beschouwt. Deze korte viltharen 

 staan tusschen de lange haren der rups in, ongeveer op de wijze 

 zooals het dons tusschen de veeren der vogels instaat. B. trifolii 



(1) E. Hofmann, Die Raupen der Gross-Schmetterlinge Europas, 1893, p. 62. 



