ACENTROPUS NIVEIIS OLIV. 93 



dat er bestaat tiisschen de beide vormen van wijfjes en de 

 verschillende generaties. Nu echter kan ik slechts gissen 

 dat zich uit hen omstreeks het midden van den volgenden 

 zomer eene generatie oniwikkeld zou hebben, waartoe de 

 normaal gevleugelde wijfjes behooren '). 



Wel had ik ook hier liever waarnemingen dan gissingen 

 medegedeeld , doch het scheen mij beter toe de reeds gedane 

 waarnemingen en vooral ook de beschrijvingen der ver- 

 schillende toestanden bekend te maken , dan te wachten tot 

 het onzekere in deze zaak zal zijn opgehelderd , waarvoor 

 steUig, het lastige der kweeking in aanmerking nemende, 

 nog verscheidene jaren vereischt zullen worden. 



Door mijne, gedurende de jaren 1870—75 gedane waar- 

 nemingen, komen wij tot de kennis der volgende 



LEVENSWIJZE. 



Nadat de rupsen op verschillenden leeftijd in of aan de 

 voedingsplant (soorten van fonteinkruid, Potamogelon ^), en 

 wel de jongeren in den stengel, de ouderen tusschen aan- 

 eengesponnen bladeren, den winter hebben doorgebragt, 

 beginnen zij zich in het laatst van Maart weder over de 

 planten te verspreiden. Spoedig daarop spinnen zij twee 

 Potamogeton-hicideren meestal aan het topeind aaneen, en 

 houden zich vervolgens daartusschen op, terwijl zij zich 

 met het niet aaneen gesponnen gedeelte dier bladeren voeden. 

 Hierdoor gebeurt het somtijds dat het gedeelte, waart usschen 

 zij huizen , van de plant losraakt , waarna dit echter door 

 de rups tot voedsel gebruikt of verlaten wordt. Dikwijls 

 ook, zoowel bij dag als bij nacht, waarschijnlijk wanneer 

 het voedsel in hare nabijheid verbruikt is, verlaat de rups 



1) Zie voor den ontwikkeliiigs-cyclus zoo als ik mij Jicn voorstel het Verslag der 

 g"»«- Wintervergadering der N. E. V. (Tijdsc/ir. v. En/om. dl. XIX (1876) blz. XCIX), 

 en TAe Mniomologisfs Monthhj Magazine, vol. XII p. 257. 



2) Ik zelf trof de rupsen aan op P. crispus en perfoliaius, Brown behalve op 

 laatstgenoemde soort ook op P. pectinatus, terwijl Millière ook van P. /«c^/w melding 

 maakt 



