ACENTROPUS NIVEUS OLIV. 103 



ader 5 gescheiden , ontspringen verder ader 6 en 7 uit de 

 bovenhelft der dwarsader en loopen in den achterrand uit ; 

 8 en 9 gesteeld in den voorrand ; 10 en 11 parallel met 8 

 en 9, doch niet 'zeer schuin, ontspruiten uit den voorrand 

 der middencel en loopen vrij in den voorrand, terwijl de 

 aan het eind iets gezwaaide costaalader een weinig langer 

 dan de halve vleugel is. Aan het eind der vleugelvouw 

 bevindt zich tegen den achterrand het niet ongewone begin 

 eener tweede binnenrandsader , die echter spoedig ophoudt, 

 en onder den wortel van ader ia het bij de Pyraliden en 

 Equitinen voorkomende adersprankje. 



(( In de achtervleugels is de middencel iets breeder ; ader 

 2 — 5 staan iets verder uiteen, doch zijn ongeveer eveneens 

 als in de voorvleugels ; 2 is echter meer horizontaal. Na 

 ader 5 wendt de dwarsader zich wortelwaarts en gaat on- 

 gevoelig in het vleugelvlies te loor ; eerst boven de helft 

 der middencel komt zij weder te voorschijn , aanvankelijk 

 als eene plooi en dan duidelijker bij de plaats waar ader 



6 ontspringt. Deze begint vrij ver van ader 7 , in plaats 

 van zoo als bij Botys en Hydrocampa uit één punt met die 

 ader te ontspruiten. Ader 7 ontspringt uit den voorrands- 

 hoek der middencel , doch vereenigt zich dadelijk met de 

 zeer digt langs den fijnen voorrand der middencel loopende 

 ader 8. Die vereeniging is zeer volkomen ; beide aderen 

 versmelten tot eenen stam , die zich eerst digt bij de vleu- 

 gelpunt weder in tweeën splitst , waarbij men opmeikt dat 

 de bovenste tak (ader 8) soms naauwelijks zigtbaar is en 

 men dus , even als Herrich-Schatïer bij het door hem be- 

 schreven wijfje van Latlpennis, in de achtervleugels sleclits 



7 aderen vindt ; de binnenrandsaderen als gewoonlijk voor 

 ééne gerekend. Het vleugelhaakje is duidelijk en aan de 

 voorvleugels op de gewone wijze beve^-tigd. 



« De pooten zijn niet bijzonder lang of dun ; daarin ver- 

 schilt A. niveus van de vlinders der mede waterlievende 

 genera Hydrocampa , Caladysta en Parapoynx. Zij zijn glad 

 beschubd en noi-maal gevoi-nid en oj) de bekende plaatsen 



