106 ACENTROPUS NIVEUS OLIV. 



wend om deze m. i. volkomen uitgemaakte zaak op nieuw 

 in twijfel te doen trekken. Onklare begrippen omtrent de 

 kenmerken van de orden der insecten en misschien zucht 

 tot tegenspraak; zullen waarschijnlijk wel de hoofdoorzaken 

 geweest zijn van het handhaven der stelling , dat het dier 

 tot de Phryganiden (Trichoptera) behoorde. Hoe naauw- 

 keuriger men toch het volmaakt insect beschouwt , des te 

 vaster wortelt de overtuiging, dat men met een' tamelijk 

 normaal gevormden vlinder te doen heeft , die ongelijk 

 veel minder overeenkomst met eene Phryganide heeft dan 

 sommige andere Lepidoptera , b. v. de Micropteryglna. 

 Hoewel van den zuiger slechts rudimenten te zien zijn , 

 zoo wijst de bouw der lip- en onderkaaksvoelers duidelijk 

 op eene verwantschap met de PyraUden-genera Chilo , Scir- 

 pophaga en Schoenobius ; de vleugelvorm vooral heeft over- 

 eenkomst met die van de vlinders der beide laatstgenoemde 

 genera, de bekleeding is volkomen schubvormig, en onder- 

 zoekt men eindelijk de nervuur , dan blijkt het ten duide- 

 lijkste dat deze geheel en zeer ondubbelzinnig die der Py- 

 raliden is. Men vindt namelijk in de achtervleugels drie 

 binnenrands-aderen en de eigenaardige verbinding van ader 

 7 en 8 , die , behalve bij de Pyralidina , alleen bij de Gy- 

 matophorina , Lasiocampina , Drepanulina en Siculina voor- 

 komt. Bij deze vier familiën hebben de achtervleugels 

 echter ten hoogste twee binnenrandsaderen. Zeer duidelijk 

 is ook het adersprankje onder de binnenrandsader der voor- 

 vleugels , dat mede , behalve bij de Pyralidina , alleen bij 

 de Rhopaloceren-familie der Equitina voorkomt. 



« Wat nu de betrekking van Acentropus niveus tot de ove- 

 rige Pyraliden aangaat , zoo is zelfs nog door grondige 

 'onderzoekers van den laatsten tijd , zoo als von Heinemann 

 en Dr. A Speijer , het ontbreken der sporen aan de mid- 

 den- en achterpooten als eene zeer belangrijke afwijking 

 van den Pyraliden-type beschouwd , en , indien dit ont- 

 breken inderdaad plaats vond , met regt. Onderzoekt men 

 echter de, — het zij in het voorbijgaan herinnerd , — geheel als 



