PARADOXA JAENN. EN VERWANTE SOORTEN. 191 



drie, bij de laatste slechts twee cubitaal-cellen aanwezig 

 zijn; bij D. singularis namelijk ontspruit uit de hoekige 

 ombuiging aan het begin van den bovenarm der cubitaal- 

 ader, eene terugloopende dwarsader, die de radiaal-ader 

 volkomen bereikt en de bovenste cubitaal-cel in tweeën 

 deelt. Indien men hier aan dit verschil hetzelfde gewigt 

 moest hechten als bij de geslachten Anthrax (in beperkten 

 zin) en Exoprosopa, dan zou A. paradoxa niet in het genus 

 Diplocampta kunnen worden opgenomen. Voor Anthrax en 

 Exoprosopa laat zich zulk eene generieke verdeeling zeer 

 goed verdedigen, omdat zich onder beiden een groot aan- 

 tal soorten laten begrijpen; maar voor Diplocampta is zulk 

 eene afscheiding geheel onnoodig, omdat het daar slechts 

 een paar soorten geldt en het hoofdkenmerk in den sterk 

 gebogen loop der radiaal-ader ligt. Bovendien schijnt er 

 ook bij D. paradoxa met hare twee cubitaal-cellen, eene 

 neiging te bestaan om de derde cubitaal-cel te vormen, 

 hetgeen zoowel bij de vleugelafbeelding van Jaennicke als 

 bij een van mijne beide voorwerpen (zie mijne fig. 4) wordt 

 aangeduid door een klein ader-rudiment aan de buiging van 

 den bovenarm der cubitaal-ader, juist op het punt, waar 

 bij D. singularis de aanhechting plaats heeft van de ader, 

 welke de bovenste cubitaal-cel in tweeën deelt. 



Even als vroeger, ben ik dan ook van meening dat Anthrax 

 paradoxa Jaenn. niet anders dan in het geslacht Diplocampta 

 moet worden gerangschikt. Om haar daarin te kunnen op- 

 nemen, zouden evenwel de generieke kenmerken, door 

 Schiner aangegeven , eene geringe wijziging moeten onder- 

 gaan. Zoo noemt hij b. v. het aangezigt kort, een weinig 

 vooruitstekend : die woorden « een weinig » dienen weg te 

 vallen, omdat bij D. paradoxa het aangezigt sterker en 

 puntiger vooruitkomt. Even zoo zou de aanduiding, dat de 

 zuiger niet uitsteekt, moeten vervallen, wijl deze bij de 

 genoemde soort een klein eind uit den mondrand te voor- 

 scliijn treedt. Eindelijk zou de vermelding van de dwars- 

 ader, welke de radiaal-ader met den bovenarm der cubitaal- 



