TWEE NIEUWE TIPULIDEN VAN SUMATRA. 197 



sporen der scheenen klein. Kolfjes bruinachtig met gelen 

 steel. Vleugels bijna glasachtig met kaneelbruine teekening, 

 deels in ringvormige vlekken bestaande; drie dezer ringen 

 liggen op de discoidaal-ader, de derde er van treedt nog 

 even in de schijfcel; een halve ring, met het open gedeelte 

 tegen den vleugelrand, bevindt zich aan de vleugelspits en 

 wordt door den bovenarm der aldaar aanwezige vorkcel 

 doorsneden; twee halve ringen, donkerder van kleur, liggen 

 met de geslotene zijde tegen den voorrand , de tweede boven 

 den oorsprong der radiaal-ader; aan het uiteinde der hulp- 

 ader, der subcostaal-ader en van beide armen der radiaal- 

 ader bevinden zich donkerbruine stippen. (Zie de afbeelding 

 van den vleugel Plaat 12, fig. 6.) 



In het aderbeloop komt deze soort met onze Europesche 

 Epiphragma piëta nagenoeg overeen; alleen is de vork der 

 radiaal-ader korter, en de achterdwarsader staat niet vóór 

 maar merkelijk voorbij het midden der schijfcel; het voor 

 het geslacht Epiphmgma kenmerkende dwarsadertje tusschen 

 den voorrand en de hulpader is hier bijzonder dik en 

 donker gekleurd. Overigens is E. insignis veel kleiner en 

 zwakker gebouwd, en mist zij de bruineringen aan de dijen. 



Het is de eerste Aziatische soort van het geslacht Epi- 

 phragma. De weinige soorten van dit geslacht (er zijn er 

 nu 5 of G vermeld) zijn zeer verspreid over den aardbol : 

 E. pietà L. bewoont Europa, E. faseipennis Say en Solatrix 

 O. Sack, worden in Noord-Amerika gevonden , E. Histriu 

 Schill, in Columbio en E. insignis in den Oost-Indischen 

 archipel. Behalve deze maakt de Baron Osten-Sacken nog 

 melding van eene onbeschreven Zuid-Amerikaansche soort 

 (zie Monographs of the North-American Diptera, Part IV, p. 194). 



