VI VERSLAG. 



Ten slotte laat- Spr. zien de „Naamlijst der, in de Ichneu- 

 monen-Collectie van het Rijk aanwezige, genera en species 

 der Familie Ichneumonidae", door C. A. L. Smits van BurGST, 

 het resultaat van groote werkkracht en grondige kennis dezer 

 zoo uiterst moeielijke insectengroep. 



De heer De Meijere vestigt de aandacht op eene verhan- 

 deling van den heer J. Pantel : ,,A propos d'un Anisolabis 

 ailé", waarvan de auteur zoo welwillend was, een exemplaar 

 aan onze bibliotheek aan te bieden. Zij betreft een hoogst 

 merkwaardig, goed gevleugeld exemplaar van den anders 

 geheel ongevleugelden Anisolabis anmdipes Luc. PANTEL 

 heeft op zijn gewone, degelijke wijze een uitvoerig vergelijkend 

 onderzoek ingesteld, vooral omtrent den bouw van thorax 

 en vleugels, waarbij ook menige vraag betreffende den 

 thoraxbouw der oorwormen in het algemeen werd ter sprake 

 gebracht. De omstandigheid, dat de elytra en vleugels van 

 dit afwijkende exemplaar hetzelfde type vertoonen als van 

 het verwante geslacht Psalis, voert PANTEL tot de overtuiging, 

 dat het geval behoort tot het gebied van het teratologisch 

 atavisme, waarbij dus een gewoonlijk zich niet meer open- 

 barend kenmerk bij uitzondering weder terugkomt. Het feit 

 is des te opmerkelijker, omdat onder de welbekende talrijke 

 gevallen van normaal dimorphisme in de vleugelgrootte er 

 volgens Karn Y en PUSCHNIG geene zijn, waarbij de soort 

 uitsluitend uit volledig gevleugelde en geheel ongevleugelde 

 exemplaren bestaat. 



Spreker wenscht vervolgens eenige mededeelingen te 

 doen omtrent een eigen onderzoek betreffende de Neder- 

 landsche Limnobiidae. Deze groep der grootendeels kleinere 

 Tipulidae s. 1. is tot dusverre stiefmoederlijk behandeld, 

 niettegenstaande door MiK, Osten Sacken, Bergroth, 

 Verrall, Lundström e. a. reeds allerlei werd opgehelderd. 

 Van de oude soorten van Meigen en Macquart zijn vele 

 naar de korte beschrijvingen niet zeker te herkennen, boven- 

 dien gelijken de soorten dikwijls zeer op elkaar en zijn de 

 verschillen van zeer variabelen aard. BerGROTH en LUND- 

 STRöM hebben reeds voor meerdere soorten den bouw der 

 hypopygien ter onderscheiding te hulp geroepen, maar hunne 



