XVIII VERSLAG. 



bezwaarlijk, zoodat, terwijl het bijv. in den herfst van 19 16 

 in de paddestoelen van Staphylinen wemelde, in den herfst 

 van 1917 slechts zeer weinig dieren daarin te vinden waren. 

 Eene uitzondering maakten de bosschen van zwaar opgaand 

 loofhout. Daar heeft het dek van afgevallen bladeren èn de 

 strenge koude, èn de groote droogte getemperd. Spr. nam dit 

 waar zoowel in het park van Prof. WEBER te Eerbeek, als 

 in de beuken- en eikenbosschen langs den Veluwezoom 

 tusschen Dieren en Arnhem. Andere groepen hebben den 

 winter zeer goed doorstaan, en schijnen zelfs geprofiteerd te 

 hebben van eene vermindering harer natuurlijke vijanden. 

 Als zoodanig verdient in de eerste plaats Potosia cuprea F. 

 genoemd te worden, die in Mei en Juni in massa's om de 

 bloeiende lijsterbessen en wilde rozen zwermde, daaronder 

 een exemplaar van eene voor onze fauna nieuwe variëteit, 

 waaromtrent Dr. EVERTS een en ander medegedeeld heeft. 

 Verder de Elateriden, die in ongekenden rijkdom aan soorten 

 en individuen optraden. TjOo h'i]v. Scrictis bnoineiis'L.., anders 

 niet zoo gewoon, en Corymlntes impressies F., die in ons land 

 voor eene zeldzaamheid gold. Carabicmen waren in de gewone 

 hoeveelheid en verhouding aanwezig, behalve Cicindeliden, die 

 merkbaar minder voorkwamen, vooral in September, terwijl 

 aan de Dytiscidae, Haliplidae en Gyrinidae de strenge winter 

 spoorloos schijnt te zijn voorbijgegaan. Daarentegen waren 

 Scolytiden zeer in aantal afgenomen. Coccinelliden traden in 

 den herfst in groote zwermen op. Sommige soorten bezochten 

 plaatsen, waar zij anders nog niet werden waargenomen. 

 Zoo vond Spr. Hippodamia ij-punctata L. in aantal op 

 zoogenaamde stuifdennen op de heide, ver van vochtige 

 plaatsen, terwijl deze soort zich gewoonlijk op waterplanten 

 of oeverplanten ophoudt. Vermelding verdient van deze 

 soort de kleur-variëteit scutellaris WEISE, waarbij de zwarte 

 vlek om het scutellum ontbreekt, terwijl de overige 12 zwarte 

 vlekken tot kleine stipjes zijn gereduceerd ; deze aberratie 

 is als het ware het andere uiterste van de reeks, die ten 

 slotte tot de bijna geheel zwarte aberratie borealis WEISE 

 leidt, door Spr. indertijd bij Tiel gevangen. Een overgang 

 vormt de aberratie spissa WEISE, waarbij van de zwarte 

 vlekken er enkele beginnen ineen te vloeien. 



