VERSLAG. XLI 



schade, wordt nauwkeurig door JUDEICH und NiTSCHE gegeven 

 en zou de naam luiden: Nematiis ahicUini HtG. De juiste 

 benaming is echter, volgens den besten bladwespenkenner 

 van den nieuwen tijd, n.l. \^OiH)\\ : Lygaeonematus pÌ7ii^Y,TZ. 

 Zij leeft uitsluitend van de jonge naalden, waarvan zij nauw- 

 keurig de kleur heeft en waartusschen zij niet gemakkelijk te 

 zien is. De beschadiging is daarentegen zeer kennelijk. De 

 larve knaagt in hare jeugd aan verschillende naalden van zulk 

 een jong lot, zonder ze echter door te bijten. Die naalden 

 worden bruin en gaan afhangen. Later worden de naalden 

 in haar geheel verorberd en ziet men dus ten slotte een lot, 

 dat gedeeltelijk van naalden ontbloot is, terwijl bovendien 

 een aantal bruine, doode naalden afhangt. Vooral werden 

 de bovenste loten van middelmatig groote sparren aangetast, 

 doch overigens waren er bijna overal enkele loten beschadigd. 

 Spr. stelde een onderzoek in, of ook andere fijnspar-soorten 

 (Genus Picea), waarvan hij er vele bezit, werden aangetast. 

 De eenige soorten, welke er ook last van hadden, waren de 

 Picea sitcìiensis (= menziesi) en de Picea orientalis. Van deze 

 laatste soort slechts één ex. van de vele aanwezige. Wel trof 

 Spr. hier en daar bij andere soorten jonge loten aan, die ten 

 deele ontnaald waren, doch dan leerde nader onderzoek steeds, 

 dat hier Lophynis-soövt&n de veroorzakers waren. Op sparren 

 komen namelijk verscheidene Lophyrus-soort&w voor, andere 

 dan de straks genoemde op de dennen. Zelf heeft Spr. er op 

 de sparren al minstens een viertal verschillende aangetroffen. 

 Zij zijn lang niet gemakkelijk te herkennen, ook vooral, 

 omdat de Lophyrus-\?ivw&\\ bij de vervellingen nogal eens 

 een ander voorkomen krijgen. Daarbij komt, dat zij ten 

 slotte, zooals ook vele andere bladwespen, als zij volwassen 

 zijn, nog éénmaal vervellen en zich dan na i à 2 dagen 

 inspiimen. Bij deze laatste vervelling gaan dikwijls kenmerken 

 verloren, die de soort juist zeer kenbaar maakten. Zoo 

 worden b.v. de Lopliyms-XviXM^w onderscheiden in gedoomde 

 en ongedoornde. De Lophyrus rufus, straks besproken, is 

 eene gedoomde soort. Doch bij die laatste vervelling ver- 

 dwijnen de dorentjes en wordt het dier glad. 



Bij het zoeken naar al deze dieren trof Spreker op de 

 fijnspar ook enkele exemplaren eener Lyda-?>oox\. aan. De 



