l4 ~ AANTEEKENINGBN OVER 



te gebruiken. Men zou echter verkeerd doen , met uit deze mede- 

 deeling het besluit op te maken , dat al de opgaven van vroegere 

 schrijvers over het voedsel der rups onjuist of verkeerd begrepen 

 waren. Integendeel, de herichien. van Foiogne (^Aun. Soc. J!Jni. Belt/e, 

 1859 p. 145) j bevestigd door die van Stainton (zie bij Fologne), 

 door die van Stange {SteU. Uut. Zelt. 1881 p. 116) en door die 

 van Brants en ter Haar (zie Tij ds. I. c. p. xxx) zoo mede door 

 mijne eigene waarnemingen, zijn zoo beslist mogelijk; de rups van 

 marginepunctella voedt zich met stofmos en met doode insecten. 

 Reeds Zeiler was met de hem eigene scherpzinnigheid tot het be- 

 sluit gekomen , dat de rups ook doode insecten moest eten. Het 

 blijkt echter dat het ook wel mogelijk is om de rupsen uitsluitend , 

 hetzij met stofmos of met doode insecten te kweeken , want Stange 

 voedde de zijne alleen met doode vlinders. Ik geloof echter niet, 

 dat zij de insecten zouden aanraken, doortrokken met de geuren 

 van karbolzuur, naphthaline en kamfer. Daarin ligt wellicht het 

 geheim van de abstentie der Bredasche rupsen. De heer Heylaerts 

 geeft intusschen ook nog eene uitvoerige beschrijving der rups, 

 die ons tot hiertoe ontbrak. 



Scardia Boleti Fabr. — Snellen, p. 453. 

 Gelderland: Apeldoorn, 23 Juli 1891 (de Vos tot Nederveen 

 Cappel). 



Blabophaiies lo ml) ar dica Hering , Stett. Ent. Zeit. 

 1889 p. 295 — Rebel, Verh. zool. bot. Ges. zu Wien 

 1889 p. 303 — PI. 1 fig. 4—6. 

 Blaìjophanes llerìnijì Richardson , Ent. ÌÌoutJdi/ Mag. XXIX 

 (1893) p. 14. 

 Sedert eenige jaren had ik in mijne collectie onder BlahopJianes 

 ferrugïnella een paar binnen Rotterdam gevangen mannelijke exem- 

 plaren , waaraan ik wel verschil met de andere opmerkte , doch 

 daaraan geen groot gewicht wilde hechten , omdat die voorwerpen 

 nog al afgevlügen waren. In het najaar van 1892 bracht Dr. Lycklama 

 à Nyeholt mij echter twee vvijfjes , waarvan althans het eene zeer 



