160 VrERTIEN DAGEN OP CORSICA. 



gename, schaduwrijke ruslplaats en kwam ik daar, mijne vangsten 

 monsterende, tot het besef, dat de bij ons gebruikte reageerbuisjes 

 voor eene zuidelijke natuur gelieel ontoereikend waren. Mijn eerste 

 werk was dan ook, toen ik weer in de stad terug was, mij van 

 eenige ferme stopflesschen te voorzien. 



Den volgenden dag , Maandag 1 Mei , besloot ik meer landwaaits 

 ten oosten van Ajaccio te gaan en kwam voornamelijk in chinaas- 

 appeltuinen terecht. De plantengroei was hier , ten gevolge van de 

 kunstmatige besproeing, veel weelderiger, en klom ik, al verza- 

 melende, tegen de bergen op. Vele goede soorten maakte ik buit 

 en vond ik later op den dag een l)raak liggend tenein, dat voor 

 een verzamelaar een waar eldorado was. Kort te voren had hier 

 eene kudde schapen geweid en kon ik Aienchus sacer en laücoUis 

 in aantal bezig zien hunne drekballen te rollen. Onder de steenen, 

 die hier talrijk lagen, ving ik vele kleine Carabicinen. PimcUa 

 Pai/raudii, Tentyrla Ramlmrl en Faclnjchila <S'^>vu/'/('i waren hier in 

 hun element, evenals Asïda corsica. 



Aan dezen tocht is nog een aai'dig avontuur voor mij verbonden. 

 Ik had reeds bemerkt, dat ik op eenigen afstand door een armoedig 

 uitziend man werd gevolgd en was daarover begrijpelijkerwijs niet 

 zeer gesticht. Toen ik mij dan ook wat neerzette om uit te rusten , 

 kon hij zijne nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en vroeg hij 

 mij wat ik uitvoerde. Nadat ik hem dit uitgelegd had, kende 

 zijne verbazing geene perken en begreep hij zooveel van mijn be- 

 toog, dat hij mij vroeg ook eens uit mijne flesch met spiritus en 

 torren te mogen proeven. Hij vond het wel is waar niet kwaad, 

 maar zijn landwijn, dien ik in zijn huisje moest gaan drinken, 

 toch te verkiezen boven mijn mengsei. Mijn net moest ik nog met 

 chinaasappelen vullen , voor ik van hem afscheid kon nemen. 



Dinsdag 2 Mei besloot ik mijnen tocht wat verder uit te 

 strekken en reed 's morgens vroeg per rijtuig naar de Campo dell'Oi'o. 

 Dit is eene vlakte, waardoor de Gravone zich in zee stort; zij 

 bestaat voornamelijk uit ongecultiveerd land , met kiezelsteenen als 

 ondergrond. Na een goed uur gereden te heblien , steeg ik uit en 

 volgde een smal pad, dat naar het riviertje leidt. Tot mijn spijt 



