ilTTHS VAN NOrODONTA ZICZAC. 



203 



of meer in staat van verweer en was ik in de gelegenheid, de 

 maat daarvan naar goedvinden te i'egelen , door iiet diei' nu eens aan 

 te raken , dan weder rust te gunnen of ook door blazing at te koelen. 

 De gewone houding van het uitgestoken werktuig gedurende al 

 dien tijd, was ongeveer die, welke fig. 3 in omtrek weergeeft. 



Tot mijn leedwezen was het mij niet doenlijk de rups te blijven 

 waarnemen tot op het oogenblik , waarop zij haar wapen wederom 

 geheel in het lichaam teruggebracht zoude hebben en dus het 

 volbrengen van die handeling te aanschouwen. 



Toen ik haar na verloop van een paar uren andermaal bekeek, 

 was alles weder in den gewonen stand en zat zij rustig te knagen 

 aan een wilgenblad. 



Er bestaat inmiddels geenerlei grond om te verwachten, dat het 

 terugtrekken zoude plaats hebben op andere wijze dan bij plot- 

 selingen toevoer van een' luchtstroom , namelijk zóóals de schetsen 

 5 en 6 aanduiden. 



Alle nader aangewende pogingen , om het dier andermaal de 

 vervaarlijke houding te doen aannemen, bleven vruchteloos. Ik 

 had mij deihalve tevreden te stellen met hetgeen deze rups mij 

 éénmaal had te zien gegeven en waarnaar ik aanstonds een aantal 

 schetsen en aanteekeningen had genomen. Trouwens, er bestond 

 alle i-eden tot tevredenheid, want zij had mij allen tijd gegund 

 tot nauwkeurige waarneming van haar in werking zijnde verdedi- 

 gingswerktuig. 



Naar het mij overigens voorkomt, mag men veilig aannemen, 

 dat de uitstolping van het thans besproken lichaamsdeel uitsluitend 

 door inpersing van vochten wordt verkregen en zekere inspanning 

 kost, zoodat hiertoe slechts zelden, en alleen bij plotseling op- 

 komend gevaar van de zijde van bepaalde vijanden, wordt overgegaan. 



Tot zóó ver nu gaan mijne waarnemingen bij de levende rups 

 van i\^, Ziczac, doch het onderzoek van een drietal geprepareerde 

 dieren, uit de verzameling van Dr. Oudemans, alsmede van eenige 

 der gedoode en ontlede voorwerpen, leerde mij, dat de buitenwand 

 van het uitgestoken halsorgaan uit eene tallooze menigte cellen 



