220 * EEN PAAR HALSOEGANEN BIJ DE 



niet houdbaar is, indien Klemensiewicz's mededeeling juist is, dat 

 de hoorntjes voor het uitspuiten worden uitgestoken. 



Wat mij betreft , ik wensch de vraag te stellen , of niet het 

 vermogen om, door aanvoer van lucht uit de trachéen, op de 

 wanden van den klierzak een sterken druk uit te oefenen (op te 

 maken uit de eindeloos fijn vertakte luchtbuizen , waarmede het 

 zakje althans bij de rups van I* . Zk-zac , als omsponnen is) eenig 

 recht geeft om te vermoeden , dat dit orgaan onder zekere om- 

 standigheden plotseling moet worden samengeperst? 



Is toch dat vermoeden gegrond, dan schijnt tevens de vraag 

 gewettigd, welk doel zoodanige plotselinge samentrekking zou kunnen 

 hebben, indien het niet ware, om het in het klierzakje 

 verzamelde vocht met kracht te kunnen nitspuiten ; met andere 

 woorden, om deze vloeistof uit dat reservoir alsdan tot het 

 beoogde doel te kunnen gebruiken ? 



Trouwens , het is mij niet recht duidelijk , waarom de klierzak 

 niet tevens bestemd zou kunnen zijn, om het van uit de grof 

 gekernde cellen in zijne wanden afgezonderde « secret » op te za- 

 melen en in voorraad te houden tot het oogenblik , waarop de rups 

 zich daarvan wenscht te bedienen. Dat toch die afscheiding zelve 

 plaats vindt aan de binnenzijde van den klierzak, ligt niet 

 alleen voor de hand , maar is thans , door het grondig onderzoek 

 van Klemensiewicz en Schaefter beiden, boven allen twijfel verheven. 

 Dit wat betreft het klierzakje. 



En wat aangaat de werking en bestemming van de uitstolpbare 

 halsspitsen. valt in de eerste plaats aan te teekenen , dat Rengger 

 — de eerste die ze, voor zoover mij bekend, waarnam — daarin, 

 volgens mededeeling van Klemensiewicz, het werktuig zag, waar- 

 mede — althans waaruit — het afgezonderde vocht woi-dt uitgespoten. 

 Tevens echter kan ik er op wijzen, dat Klemensiewicz zelf de 

 onjuistheid van die opvatting heeft bewezen door zijne, zoo even 

 reeds vermelde waarneming, dat bij de J'inula-rups de bewuste 

 hoornachtige lichaampjes, kort vóór de uitspuiting der bijtende 

 vloeistof, meestal even uitgestolpt , maar onmiddellijk weder inge- 

 trokken worden. 



