VERSLAG. LXIH 



maar toch nooit nog een, waarbij het geel zóó optrad. Bij 

 het bewaren nemen de doode exemplaren eene miskleurio- 

 grijzige tint aan. Hoogstwaarschijnlijk heeft deze variëteit aan 

 Konow aanleiding gegeven zijne nieuwe soort, Cimhex pollens, 

 te maken. Reeds door van Tuinen en van Rossum was een 

 dergelijk exemplaar, van Konow ontvangen, voor eene C. f emo- 

 rata verklaard, , . , jammer, dat Konow thans, helaas, niet meer 

 te overtuigen is, wat hij trouwens dikwgls óók niet was, toen hij 

 nog leefde! 



De heer A. C. Oudemans deelt, namens den heer Van 

 Rossum, mede, dat te Sudmühle bij Münster onlangs in eene 

 kas met varens groote verwoestingen werden aangericht, zonder 

 dat men de bedrijvers er van kon vinden. Toen men op een 

 nacht met licht in de kas kwam, zag men duizenden sprink- 

 hanen aan het werk. 



De kleur van het dier is licht- en donkerbruin gemarmerd ; 

 het lichaam is ongeveer 0,75 cM. dik en 1.5 cM. lang; de 

 springpooten zijn buitengewoon krachtig ontwikkeld; de voel- 

 sprieten ongeveer viermaal zoo lang als het lichaam, zoodat 

 het dier van het einde der springpooten tot de punten der 

 voelsprieten eene lengte van 10 cM. en meer bereiken kan. 

 Het heeft geene vleugels, en maakt daarom nooit geraas. 



Vermoedelijk is deze soort, in de wetenschap bekend onder 

 den naam van Diestrarnmena marmorata de Haan, als ei uit 

 Japan geïmporteerd met de bekende Japansche leliebollen en 

 wondervarens: Davallia elegans. 



Spreker voegt er nog aan toe, dat de bruine kleur, het 



gemis aan vleugels, de rudimentaire oogen, de enorme sprieten, 



de lange cerei en de eveneens lange doornen aan het einde 



der pro- en meso-femora en der meta-tibiae wijzen op een 



leven in het duister, en deze soort daardoor ook doen gelijken 



op de bekende Zuid-Europeesche grotspriukhanen Tliamnotrizon 



apterus en Dolichopoda palpata. 



5* 



