VERSLAG. XIII 
Marpissa. Voor twee jaren ving onze geachte Collega Fokker voor 
hem één volwassen en een drietal jonge springspinnen in een 
boschje van eiken hakhout bij Groesbeek. Terstond herkende Spreker 
ze als te behooren tot het genus Marpissa, en meende eerst, dat 
de soort nieuw was voor onze fauna. De benaming van het genus 
heeft nog al gevarieerd: eerst als Marpissa, maar ook als Marpessa 
en Marpissus beschreven, werd daaraan, — als zijnde die namen 
gepreöccupeerd, — nog een vierde naam, die van Marptusa , door 
Prof. Thorell toegevoegd. Het genus heeft tot type Marpissa muscosa 
Clk., eene in Europa algemeen verbreide, grootere soort , waarvan 
een exemplaar onder de aanwezigen ter bezichtiging rondgaat. 
Onder enkele andere species zijn er twee meer algemeen bekend, 
ofschoon beiden zeldzaam, t. w. MZ. pomatia Wik. en M, radiata 
Grube (Ohlert). JZ. pomatia was reeds voorlang in ’Sprekers Cata- 
logus van inlandsche spinnen opgenomen, op grond van twee 
vrouwelijke exemplaren, het eene door hem, met zijn’ zoon, te 
Loosduinen, tegen de duinhelling nabij het zeestrand, het andere 
door ons medelid Leesberg op of nabij den Wageningschen berg 
gevangen. Beide voorwerpen kwamen geheel overeen, en Sprekers 
diagnose ervan werd door den heer Simon bevestigd, ofschoon 
het & toen ontbrak. 
Uit een der halfwassen specimina van Groesbeek is het Spreker 
sedert gelukt, een mannelijk voorwerp te kweeken , zoodat hij thans 
over de soortsbepaling beter kan oordeelen, in verband met de 
vraag, of wellicht de laatstelijk verkregen voorwerpen tot de tweede 
species, M. radiata, zouden behooren. Een vergelijkend onderzoek 
der hem ten dienste staande schrijvers heeft, door het aantreffen 
van onderscheidene punten van twijfel of onzekerheid, veel grooter 
inspanning gekost dan aanvankelijk kon worden vermoed. Tusschen 
de beide soorten toch bestaat, bij slechts weinige essentieele ver- 
schilpunten, eene groote overeenkomst. Dit heeft tot velerlei ver- 
warring aanleiding gegeven, die nog toenam door het veronderstelde 
bestaan van eene zeer analoge derde species, de onvoliedig be- 
schreven Atlus strigipes Westring. Hier kwam bij, dat Simon nog 
twee met deze in hoofdzaak overeenstemmende soorten, Marpissus 
