XLIV VERSLAG. 
pijnsche eilanden; bij de mannen van deze verdwijnen de witte 
vlekken van het midden der voorvleugels en trekken zich als ’t 
ware tot een witten band der vleugelpunt bijeen. Weder anders 
zijn die van het ook nog tot de Philippijnen gerekende zuidelijke 
eiland Mindanao, waar de witte vlekken van het midden der 
voorvleugels ook verdwenen zijn, maar hier vervangen worden 
door twee rijen lichtblauwe vlekken langs hunnen achterrand. Het 
wijfje van het noord-Philippijnsche ras, dat nog voor eene afzon- 
derlijke soort geldt onder den naam Diocletia Hbn., heeft ook een 
witten dwarsband voor de vleugelpunt, terwijl het wijfje van het 
Mindaneesche, door Staudinger ook als afzonderlijke soort onder 
den naam Mindanensis verzonden, nauwelijks van de typische 
wijfjes verschilt, 
Wat intusschen met recht merkwaardig mag heeten, is, dat 
westelijk van Malacca, Sumatra, Borneo en Java, op het eiland 
Nias een vorm van Midamus voorkomt, die meer met den Philip- 
pijnschen overeenstemt dan met een anderen. Deze is bekend als 
Euploea Verhuelli Moore, maar omdat het wijfje ook al weder 
niet noemenswaard van het typische ras verschilt, is hier slechts 
eene lokale varieteit aan te nemen. 
Euploea Gelderi, door Spreker naar drie mannen van Flores 
beschreven (Tüjdsehr. v. Entom. XXXUI, blz. 28) verschilt wel 
is waar in vleugelvorm een weinig van Zinnaei Moore, maar 
herhaalt overigens zoo nauwkeurig de varieteit Mindanensıs, dat 
Spreker, hoewel hem het wijfje onbekend is, toch begint te be- 
twijfelen, of zij wel iets anders is dan eene mede sterk afwijkende 
lokale varieteit. 
Alle mannen der hier beschreven vormen komen geheel overeen 
in de gedaante en grootte van het geelachtige viltvlekje in de 
middencel der achtervleugels en in de grauwe beharing hunner 
punthelft. 
Meer zuidelijk dan Mindanao, Borneo en Flores is Midamus nog 
niet waargenomen. 
Ten slotte vermeldt Spreker, naar aanleiding eener vraag van 
Dr. Jentink, op eene vroegere wintervergadering gedaan (zie 
