48 DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 
blijven deze onaangeroerd. Spoedig krijgt nu de larve eene meer 
groenachtige tint en daarna ziet men weldra de groene uitwerp- 
selen, die evenals de afgevreten naaldspitsen voor een deel in het 
spinsel blijven hangen en het later geheel ondoorzichtig maken. 
Meermalen zag ik, dat twee of drie larven hare spinsels zoo in- 
eensponnen, dat de grens niet te zien was; het blijven echter 
steeds afzonderlijke buizen. Eenmaal zag ik, dat twee zoodanige 
buren gezamenlijk, met de buikzijden naar elkander toegewend, 
eene naald afvraten, doch deze gevallen zijn uitzondering en in de 
natuur zal de verspreiding, vooral als de larven ouder worden, 
allicht grooter zijn, daar zij er niet tegen opzien, zoo ’t voedsel 
schaarsch wordt, naar een anderen tak te verhuizen. 
Den vijfden Mei was mijn boompje nagenoeg kaal gevreten; 
verscheidene larven kropen langs de takken en enkele hadden zich 
op den grond neergelaten. Ik gaf haar toen eene nieuwe, vijfjarige 
plant, waarop zij weldra tal van nieuwe woningen vervaardigden. 
Vroeger deden ze dit meer aan den voet der naalden, nu, grooter 
geworden, bepaaldelijk langs de takken; verg. Fig. 10. De meesten 
schijnen op dien tijd driemaal verveld te zijn geweest, want ik 
vond in de oude spinsels afgeworpen kophuiden van drie verschil- 
lende grootten; de lengte bedroeg ongeveer 12 mM. De kop (zie 
Fig. 7), is thans geelbruin met veel donkerbruin pigment getee- 
kend, zoodat met het bloote oog de schedel daardoor geheel zwart- 
ruin schijnt. Lichaam vuil groenachtig-grauwbruin tot aschgrauw , 
afhangend van den meerderen of minderen darminhoud. Elke ring 
met ongeveer vijf plooien. Laatste segment op de bovenzijde geel- 
achtig. Zes vuilpaarse langsstrepen over het lichaam , bij de grootere 
exemplaren het duidelijkst; deze zijn aldus verdeeld: een over 
het midden van den rug en een over het midden van den buik en 
verder aan beide zijden een boven (waarin de luchtgaten) en een 
onder de zijdeplooien. De laatstgenoemde lijnen zijn het zwakst. 
Sprieten, pooten en cerci donker, bij zwart af, behalve in de licht 
gekleurde geledingen. Halsschild zwart, de andere schildjes, boven 
en tusschen de pooten , donkerbruin. 
In den kop ontwikkelt het donkere pigment zich eerst eenigen 
