DF INLANDSCHE BLADWESPEN. 49 
tijd na eene vervelling; tot zoolang is de kop telkenmale effen 
licht geelbruin. 
Wanneer ik thans een exemplaar, dat zich om te vreten bijna 
of geheel uit zijn koker gewaagd heeft, krachtig aanraak, zoodat 
het valt (bij zachter aanraken trekken ze zich onmiddellijk in hun 
spinsel terug), dan spint het een draad en blijft daaraan hangen. 
Hiertegen kan het dier zich weder naar boven werken, doch op 
eene andere wijze dan rupsen dit doen en ook veel minder snel. 
Terwijl toch eene rups onder deze omstandigheden den draad zoo 
hoog mogelijk met de kaken aanvat en door zich te buigen het 
daaraan grenzend draadgedeelte met de pooten vat, geschiedt het 
hier op de volgende wijze. De larve begint met den draad aan 
haar eigen lichaam te bevestigen en rekt dan den kop zoover 
mogelijk naar voren, bevestigt aldaar een nieuwen draad en hecht 
dezen weder aan haar lichaam vast; deze handeling wordt voort- 
durend herhaald en heeft werkelijk het gevolg, dat de larve vordert, 
doordien elke nieuwe verbindingsdraad strakker gespannen wordt dan 
het overeenkomstig gedeelte waaraan het dier reeds hing; bij elke 
beweging wordt dus slechts het verschil dezer stukjes draad 
ingehaald. 
Den 17den Mei waren de meeste larven volwassen (enkele reeds 
vroeger), na nog eenmaal van huid verwisseld te zijn. De lengte 
bedroeg thans 18 mM.; verg. Fig. 8. De kop was lichter dan vroeger, 
sprieten en tasters bruin met donkerder spitsen. Drie zwarte vlekjes 
op het voorhoofd. Lichaam als vroeger, laatste segment op de 
bovenzijde geelgrijs, pooten en cerci geelachtig. Dan, terwijl zij nog 
eten, verkleuren de larven, worden vuil grijsgroen, terwijl de over- 
langsche strepen gedeeltelijk verdwijnen, gedeeltelijk flauw oranje 
worden; tevens worden de dieren wat korter en dikker. De larven 
lieten zich nu op den grond vallen en hadden het vermogen om 
draden te spinnen verloren; zij bewegen zich dan ook op den buik 
voort, waarbij de pooten evenwel geen dienst doen, doch het lichaam 
golvende bewegingen volbracht. 
Vervolgens kropen zij in den grond en op 21 Mei waren de 
laatste verdwenen. Zij waren dus zes weken vroeger dan het vorige 
Tijdschr. v. Entom. XXXVI. 4 
