DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 51 
gesteld; het eerste lid is vrij lang, dik en ietwat gekromd, het 
tweede zeer kort, het derde zoo lang als beide eersten te zamen ; 
de verdere regelmatig korter en dunner wordend. Palpen van dezelfde 
kleur als de kop; mandibels met twee groote tanden en daar- 
tusschen één kleine; de grootste distale helft donker gekleurd. 
Een of meer kleine vierkante plaatjes aan de basis der onderlip 
nabij de keel blauwzwart. Thorax mooi staalblauw. Vleugels grauw 
getint, het donkerst aan den wortel; hier en daar enkele hoorn- 
stippen en bij opvallend licht met blauwen of paarsen gloed. Voor- 
pooten blauwzwart behalve het distale gedeelte van het femur en 
de geheele tibia, welke (soms alleen aan de voorzijde) bruinrood 
zijn. Tweede en derde pootpaar geheel blauwzwart. De voorste 
tibia heeft drie doornen, de beide anderen elk vijf. De stand daar- 
van is als volgt: bij de voorste tibia twee doornen aan het uit- 
einde en één kort daarvóór, bij de middelste en achterste tibia 
twee aan het uiteinde, twee kort daarvóór en één weder dáárvoor, 
welke laatste dan even voor het midden der tibia geplaatst is. De 
derde doorn aan de voorste tibia is een gewichtig kenmerk, daar 
slechts weinige soorten van het geslacht Pamphilius dezen be- 
zitten, onder de inlandsche alleen P. stellatus Chr. Abdomen staal- 
blauw, de spleet in het eerste en de kleinere in het tweede rug- 
schild geelwit, bij droge exemplaren weinig zichtbaar. Kop, thorax 
en pooten zijn zacht, wollig, fijn, zwart behaard, meso- en meta- 
thorax zeer spaarzaam. Het achterlijf is aan de buikzijde, vooral 
aan de laatste segmenten eveneens een weinig behaard. De zaag 
is zeer klein, ongeveer 0.25 mM, lang, doch met een zestal scherpe 
tanden gewapend; verg. Fig. 15. 
Mannetje (verg. Fig. 13 en 14). Lang 10—12 mM., vlucht 
18—23 mM. Kleiner dan het wijfje en sterker behaard. Wijkt 
verder alleen daarvan af in de volgende punten. Kop donker 
blauwzwart behalve het mondgedeelte van beneden de antennen 
af; dit is helder chroomgeel. Donkerbruin zijn allaen de tanden 
der mandibels en blauwzwart de plaatjes bij de keel. Voorpooten 
zwartblauw tot aan de knie, verder geelbruin, de tarsen het 
donkerst. Het zittende mannetje, Fig. 12, maakt een donkerder 
