EEN NEST VAN LASIUS FULIGINOSUS LATR. 231 
zij haar nest-materiaal daarbij totaal zou verliezen en een product, 
waaraan vroegere geslachten sinds jaren gewerkt hebben , ongebruikt 
zou moeten laten liggen. Maar niet alleen de plaats van het nest 
is zeer constant, ook de onmiddellijke omgeving blijft gewoonlijk 
jaren achtereen dezelfde; de plaatsen voor in-en uitgang dienende, 
ja zelfs de wegen, die van het nest loopen naar de velden en 
boomen, waarvan het voedsel wordt gehaald, zij zijn jaar op jaar 
dezelfde, zoodat deze wegen in het mos zich als uitgesneden groeven 
vertoonen, ja soms zelfs als buizen, daar het mos met zijne blaadjes 
en stengeltjes er weer overheen woekert. Gaarne maken de mieren 
de wegen aan den rand van een pad in het verticale kantje van 
de afgestoken graszode, en daar zij achter elkaar door deze groeve 
marcheeren, is, van boven gezien, de weg dikwijls min of meer 
verscholen. De wegen zijn veel smaller, veel scherper begrensd en 
veel standvastiger dan die van Formica rufa. 
In het voorjaar van 1893 (7 Maart) liet ik eene eikenstomp uit- 
graven, waarin ik sedert ongeveer dertien jaren een nest van 
L. fuliginosus kende, dat echter stellig reeds veel ouder is. Het 
was gelegen op de helling van den Wageningschen Berg, op een 
terrein, behoorende aan den heer Baron de Constant Rebecque » 
die mij welwillend vergunning gaf, het op te graven. 
De bedoelde eikenstomp was vroeger een boom geweest, maar 
sinds een jaar of vier op ongeveer een halven Meter boven den 
grond afgezaagd. Deze boom was echter blijkbaar vroeger uit eene 
toen nog kleine hakhoutstomp opgeschoten, zoodat hij van onderen 
sterk verdikt was. De holte in deze verdikking mondde door een 
paar met wondkurk gevoerde openingen naar buiten , waarschijnlijk 
ontstaan door het inwateren en verrotten van een der resten van 
afgehouwen takken. Bij het afzagen van den boom was de holte 
aan de bovenzijde blootgelegd en, daar de regen nu van boven 
vrijen toegang had, hadden de mieren zich beijverd, die opening 
met allerlei kleine voorwerpen, als zaagsel, steentjes, takjes en 
blaadjes, eenigszins af te sluiten. Dit was evenwel slechts ten deele 
gelukt, daar deze voorwerpjes het regenwater natuurlijk op den 
duur niet konden tegenhouden, 
