12 VERSLAG. 



er toe had geleid die zienswijze niet voor juist te houden. Ik bevond 

 toch in de collectie Snellen dat die vlinders in Nederland niet steeds 

 dezelfde tint bezitten maar nu eens donkerder zijn , dan weder 

 lichter, en zoo ineenloopende; ik vond er één exemplaar wat het 

 verdwijnen der zwarte vlekken betreft nog maar zeer weinig van 

 de var. uit Corsica verschillende, en ook meerdere wier rood of 

 oranje niet donkerder was dan dat van die variëteit of van de 

 var. Turcica Stdgr. ; terwijl de meer donkere met een van den 

 ontdekker of liever gezegd uitvinder dier variëteit zelven ontvangen 

 exemplaar der var. polaris Stdgr. vergeleken, al mocht deze laatste 

 misschien in het algemeen nog een weinig donkerder wezen, toch 

 geen noemenswaardig onderscheid deden opmerken. En ziet, nu 

 berichtten in eene vergadering van de Londensche Entomologische 

 Vereeniging in 1898 gehouden, twee Engelschen , dat zij in Noor- 

 wegen , zoowel in de meer Zuidelijke streken als bepaaldelijk 

 op 69 ° 50' N. , vele Vanessa's urticae L. hadden gevangen en 

 ook gekweekt; en dat alle die vlinders hoogstens in het gemid- 

 delde een weinig donkerder blijken te zijn dan de in Engeland 

 levende dier soort, maar in het algemeen van deze overigens niet 

 verschillen , en dat bepaaldelijk eene var. polaris daaronder niet 

 voorkomt. 



Dat is dus juist hetgeen mij ook in Nederland was gebleken, en 

 hiermede is alzoo ook die var. polaris Stdgr. en de beweerde 

 invloed der koudere luchtstreek op de kleur van Vanessa urticae L. 

 wel weder naar het rijk der entomologische fabelen verwezen. 



Nog meerdere onderzoekingen over een groot materiaal zijn echter 

 hier nog zeer wenschelijk. 



Naar mijne zienswijze is Volyomw.atus PJdaeas L. een vlinder in 

 dat tijdperk der kleurevolutie waarop de eerst opgekomen verdon- 

 kering weder gaat afnemen en de verbleeking van het rood steeds 

 toeneemt. Dat toch de meer donkere vorm in dit geval de minst 

 geavanceerde in evolutioneele ontwikkeling is, meen ik te mogen 

 afleiden uit het feit dat bij dezen vorm de zoogenaamde staartjes 

 nog het meest constant voorkomen. Deze zijn toch zonder twijfel 

 relicten, de vorm, die daarvan de mins-te overblijfselen heeft of 



