r. M. VAN DER WtJLP. 3 



Men ziet , rijk aan lotgevallen was van der Wulp's leven niet. 

 Duidelijk afgebakend lag, van 1 September 1843 af , zijne loopbaan 

 voor hem. Hij heeft die met ijver en vlijt gevolgd , zocht in naauw- 

 gezette pligtsvervuUing voldoening en bereikte dan ook wat te 

 bereiken viel , maar nooit heb ik eenig .spoor van bejag naar eer 

 of rijkdom bij liem bespeurd of heeft hij luchlkasteelen gebouwd 

 en naar het onbereikbare getracht. Een wijs voorbeeld ter navolging! 



Van der Wulp was uiterst matig en genoot eene goede gezond- 

 heid; ik weet van geene ernstige ongesteldheden dan van den 

 bovenvermelden aanval van influenza of griep en van zijne laatste 

 ziekte. Een krachtig voorkomen had hij echter niet ; zij die hem 

 gekend hebben , zullen zich hem herinneren als een vrij lang , wat 

 mager en bleek , blond , stil , stemmig gekleed man die hen steeds 

 met een ietwat ter zijde gebogen hoofd en een goedigen glimlach 

 op zijn gelaat te gemoet trad, daarbij duidelijk, op eenigszins 

 ambtelijken toon sprak. Toch was hij niet precies zoo goedig als 

 hij er wel uitzag , veeleer mögt hij streng en stipt heeten , maar 

 was niettemin aangenaam ïn den omgang , conflicten vermijdend , 

 vergoelijkend, niet vitterig, hulpvaardig in hooge mate, steeds in 

 alles naar een geregelden, gestadigen gang van zaken strevende, 

 eene ware ambtenaarsnatuur , in den goeden , gezonden zin des 

 woords. Inderdaad was onze vriend dan ook op zijne plaats en 

 begreep zijne, door hem zelf en zeker niet dan na rijp overleg, 

 gekozen positie. Nooit hoorde ik van hem klagten over te lage 

 bezoldiging, trage bevordering of te zwaren arbeid. Het laatste 

 vooral niet! Het is waar, dat zijne ongemeene werkkracht hem 

 daarbij zeer te stade kwam. 



Uit zijne jeugd verhaalde van der Wulp niet veel; alleen weet 

 ik dat hij mij mededeelde , dat vóór i 830 , toen er nog van geen 

 Noord- of Zuid-Nederland sprake was en het hof, met de regeering, 

 beurtelings een semester te 's-Gravenhage en te Brussel was ge- 

 vestigd, hij ook met zijne ouders telkens een half jaar in laatst- 

 genoemde si ad woonde. 



Liefde tol, de natuur was hem reeds vroeg eigen en mag als een 

 bewijs van een' edelen aanleg worden beschouwd. Hij vertelde mij 



