4 (r. e. T. SNELLEN.) TEU HERINNERING AAN 



eens dat hij al in zijne schooljaren voorwerpen van natuurlijke 

 historie verzamelde van allerlei aard ; opgezette vogels , Insekten , 

 schelpen en mineralen hragt hij bijeen en deze werden gaandeweg 

 overal in het huis zijner ouders geplaatst, zoodat zijn vader hem 

 dan ook eindelijk onder het oog moest brengen dat een dergelijk 

 sti'even tot niets goeds kon leiden. De zoon zag het in, de vogels 

 enz. weiden weggedaan en hij bepaalde zich tot de insekten. Een 

 tijd lang wijdde hij zijne aandacht aan de geheele klasse, doch 

 na dat hij in 4 848 met eenige andere vrienden der Insektenkunde 

 te Amsterdam , de Nederlandsche Entomologische Yereeniging had 

 opgericht , vormde hij een merkwaardig , verstandig besluit. Ziende 

 dat ook in ons land de meerderheid der Entomologen hare aan- 

 dacht wijdde aan Goleoptera en Lepidoptera , nam hij zich voor, 

 eene der andere , minder beoefende orden tot voorwerp zijner 

 studiën te stellen. Hij koos daartoe de Diptera en bleef — ook 

 hoogst aanbevelenswaardig ! (van half werk te doen had hij trou- 

 wens een afschuw) — aan dat besluit zijn geheele leven lang getrouw. 

 De Diptera bleven dus van dien tijd af het uitsluitend onder- 

 werp der studiën van van der Wulp , zonder dat hij daarom de 

 overige insektenorden geheel uit het oog verloor. Aan zijn lieve- 

 lingsvak wijdde hij het grootste gedeelte van zijn beschikbaren 

 lijd en krachten. Vooral van den tijd ging geen uur verloren, 

 waar hij ook was. 



Een natuurlijk gevolg van deze onafgebroken en vooral stelsel- 

 matige toewijding aan de studie der Diptera was, dat hij het onder- 

 werp geheel in zijne magt kreeg en niet alleen uitstekend goed te 

 huis geraakte in de kennis der europesche vliegen en hare littera- 

 tuur maar ook weldra in die der exotische. Van der VYulp verhief 

 zich als Dipteroloog op eene hoogte, die hem gelijk stelde met de 

 uilnemendsten zijner vakgenooten. Daar het hem voorts, teregt! 

 niet genoeg was om voor zich zelf voorwerpen en kundigheden te 

 vergaderen maar hij (als alle werkelijk degelijke menschen) behoefie 

 gevoelde om ook anderen van de vruchten van zijn onderzoek te 

 doen genieten, (wat hij ook altijd zoodra mogelijk deed; ontving 

 hij het een of ander merkwaardigs dan liet hij het niet onder 



