r. M. A^AN DER WTJLP. 



zijne handen bederven), begon hij spoedig zijne waarnemingen te 

 publiceeren in het Tijdschrift voor Entomologie, door Snellen van 

 Vollenhoven met zulk een juist inzigt in 1858 in het leven ge- 

 roepen. Op te geven wat hij in dat Tijdschrift al publiceerde ware 

 iets, dat te veel plaats zou vereischen. Reeds voor het eerste deel 

 leverde hij twee opstellen en zoo ging het voort, steeds belang- 

 lijker werden zijne bijdragen, tot den 4!2sten jaargang toe als 

 wanneer hij in de, op 18 Augustus 1899 verschenen eerste en 

 tweede aflevering, zijnen arbeid voor het orgaan der Nederlandsche 

 Entomologische Vereeniging op eene waardige wijze besloot. Van 

 der Wulp genoot ook het voorregt, dat hij goed teekenen kon en 

 dus in staat was, zijne bijdragen toelichtend op te luisteren door 

 afbeeldingen Ook dit deed hij op eene wijze die weder blijken 

 gaf van zijn gezond verstand. Begrijpende wat het eigenlijke doel 

 van die afbeeldingen is, namelijk den tekst te verklaren, aan te 

 vullen en doordrongen van de waarheid van het fransche spreek- 

 woord : « Il ne faut pas courrir deux lièvres à la fois » streefde 

 hij er steeds naar, zijne teekeningen duidelijk en volledig te maken 

 zonder artistieke nevenbedoelingen die slechts hoogst zelden — men 

 kan hen , aan wie onder de Nederlandsche Entomologen zoo iets 

 gelukt is, wel op de vingers van ééne hand tellen — slagen. 



Het door Herklots uitgegeven werk , de Bouwstoffen voor eene 

 Fauna van Nederland, telde ook van der Wulp onder zijne mede- 

 werkers wat de Diptera betrof. 



Niet missen kon het of van der Wulp's talrijke geschritten die 

 zich zoowel door bondigheid als degelijkheid kenmerkten , moesion , 

 hoewel hij, geloof ik in de eerste 10 of 15 jaren van zijn werken 

 nooit iets in eenig buitenlandsch tijdschrift publiceerde en zich 

 steeds van de Nederlandsche taal bleef bedienen , — slechts bij uit- 

 zondering schreef hij iets in eene andere — noodzakelijk de aan- 

 dacht zijner buitenlandsche vakgenooten op hem vestigen. Een 

 mirakel is dit volstrekt niet ! Overal toch vindt men verstandige , 

 verlichte menschen, vrij van vooroordeelen en praktisch van aard 

 die gretig alles aanvatten en dankbaar waardeeren wat te liunner 

 stichting dient. Slechts onbeduidende zaken , hoe groot die misschien 



