214 (a. W. m. YAN HASSELT). 



vrienden of bekenden getrakteerd op een fijn schoteltje met 20 à 

 30 achterlijven van kruisspinnen , die den smaak zouden hebben 

 van «hazelnoten». Ik zelf proefde ze niet, maar wijlen onze onver- 

 getelijke collega Snellen van Vollenhoven schreef, in zijne 

 Natuurlijke Historie van Nederland «dat hij ze wel geproefd had, 

 doch aan de hazelnoot de voorkeur gaf». — Toch schijnen er in 

 vroegeren tijd meer andere dusdanige lekkerbekken te hebben ge- 

 leefd, althans zag ik, bij Lister {lïbr. cit. Register, S. xii — xiii), 

 op drie verschillende plaatsen en tijden, van af den jare 1725 

 ongeveer, over « Spinn en-fressern gewag gemaakt. 



Voorzeker hebben daartoe insgelijks behoord zij, die toen en 

 later, — waarschijnlijk ook nu nog, — spinnen ook als voedsel 

 tot zich namen. Zoo werd, volgens den reiziger Labillardière 

 in Nieuw-Caledonië, eene Ne^j/iila-soort, deswegens de edulis ge- 

 naamd, bij honderden door de Inlanders gebraden en verorberd. 

 In Siam, zoude, voor hare ovula, hetzelfde geldig zijn (Lister, 

 loc. cit S. XXIV). Desgelijks teekent Vinson, voor Madagascar, 

 er hetzelfde over aan: «L'usage alimentaire des Araignées 

 n'est pas étranger aux naturels de cette ile. Surtout la belle 

 Epeira de ce pays, rE. Madagascariensis Vins., est recherchée des 

 indigènes, qui la font frire à la graisse». [Lihr. cit. p. XXVI). 



Van meer beteekenis, — als voor landbouw, handel, scheepvaart, 

 geneeskunde, oorlogs-tijd enz. belangrijk^ is de beweering, dat de 

 spinnen het talent zouden bezitten van weêrs-voor spelling. 



Het sterkst van allen getuigde zulks de bovengenoemde spinnen- 

 vereerder d'Isjonval. Als staatsgevangene was hij, — die naar het 

 schijnt zich reeds vroeger met de biologie der spinnen had bezig 

 gehouden, — gedurende ruim 7 jaren, in de gelegenheid, om in 

 zijn kerker te Utrecht, zoo daarbinnen als buiten, in zijne onmid- 

 dellijke nabijheid, bij soms openstaande ramen, hare levenswijze 

 over dag en des nachts grondig te leeren kennen. Hij gaf daarover 

 eene met warmte geschrevene, doch niet altijd even duidelijke en 

 meest overal met overdrijving toegelichte verhandeling in hel licht. 



Ter plaatse fokte hij velerlei spinsoorten in groeten getale aan 

 en onderhield ze door dikwijls zijne vensters open te zetten, om 



