218 (4.. "w. M. VAN Hasselt). 



Waar de vele spinnenhaters volkomen in hun recht zijn, is het 

 dan, wanneer zij ze als «venijnig» uitschelden. Allen toch, • — hoezeer 

 dit voor de mikró's alsnog niet algemeen anatomisch is aangewezen, — 

 zijn, zoo ter verdediging als tot den aanval, in hare kaakhaken 

 en soms ten deele in haar kop, voorzien van een vergift-toestel, 

 dat zij, wegens hare teedere organisatie, in den strijd des levens, 

 zoo zeer behoeven. Dit eenvoudig apparaat nadert evenwel in con- 

 structie zelfs tot dat der vergiftige slangen, edoch wat het volumen 

 der giftklier en de intensiteit van het virus aangaat, bij verge- 

 lijking op eene veel kleinere schaal. 



Over dit vergift zijn van af de oudste tijden tot op heden, in 

 de populaire niet alleen maar ook in de medische overleveiingen, 

 verdichting en waarheid als om strijd loopende gebleven. 

 De kolossale blunders over de geruchtmakende geschiedenis van het 

 T a r e n t i s m e en den Tarantel-dans hebben wel het sterkst 

 sprekend voorbeeld voor bovenstaande stelling opgeleverd. Kan men 

 intusschen, uit de historie, aan de eene zijde onmogelijk alles 

 aannemen, wat over «de beten van spinnen» geschreven staat, men 

 mag toch anderszijds hier niet alles wegredeneren. 



Een wel bewezen feit is, — zoo voor de Tarentulae, als voor 

 verscheiden andei'en onder de middelmatige of grootere soorten, — 

 het ontstaan van lichtere of zwaardere plaatselijke verschijn- 

 selen na sommige spinnenbeten, vooral in de heete gewesten, en 

 in den warmen zomertijd, — alsmede het bij hooge uitzondering 

 op die verwonding volgende intreden van min of meer belangrijke 

 algemeene ziekte-symptomen , inzonderheid uitgaande van het 

 zenuwstelsel. 



Over het levens-gevaar er van voor den mensch daaren- 

 tegen bezit men slechts weinige en dan nog grootendeels onbe- 

 trouwbare gegevens. Toch zou men te dien opzichte te ver gaan, 

 door alle verhalen of waarnemingen van vroegeren of lateren tijd 

 over dood door deze beten als zoodanig te verwerpen, gelijk dit 

 door sommige Auteurs geschiedt. Zeer waarschijnlijk bevinden zich 

 daaronder eenige die geloof verdienen, met name over beten aan 

 kinderen, zwakke, ziekelijke of zenuwachtige personen toegebracht. 



