DE BETEBKENIS DEB SPINNEN. 219 



In de groote meerderheid der gevallen echter schijnt het mij buiten 

 kijf, dat de geneesheeren te dikwerf zijn afgegaan óf op overdreven 

 uiting der volk s -paniek tegen dit vergift, (of liever tegen enkele 

 spinsoorten, die slechts voor bijzonder gevaarlijk worden «gehouden»), 

 óf wel op onjuiste diagnose te dezen. Immers het coi' pus delicti , 

 «de ware spinsoort», kon slechts hoogst exceptioneel worden over- 

 gelegd. Ik acht het voor gewis, dat ook meermalen de eigen- 

 lijke doodsoorzaak in verwonding door giftslangen of andere 

 schadelijke dieren kan hebben gelegen, of ook in complicatie 

 met duistere snelverloopende ziektevormen bij de gebeten lijders. 



Een krachtige voorstander in den nieuwen tijd van het «levens- 

 gevaar» in casu, Professor Fuga Borne, heeft in eene doorwrochte 

 vei-handoling over de vergiftspinnen in het algemeen en over den 

 Latrodecfus Jormidabills van Chili in het bijzonder, de hierboven 

 genoemde klippen van onderscheid m.i. niet met goed gevolg 

 ontzeild. Zijne geciteerde eigene ziektegeschiedenissen hebben insge- 

 lijks naar mijn oordeel, — in zoovei're als ik die goed heb verstaan, — (*) 

 weinig of geen nieuw licht ontstoken, althan-j wat de lethale inwer- 

 king van het vergift der genoemde spin op den mensch betreft. 



Daarentegen heeft zijn moeitevolle arbeid deze verdienste, dal 

 door hem de dood e lijk e kracht van het venenum araneinum voox 

 kleinere en grootere dieren, in tallooze oorspronkelijke ex péri- 

 ment eel e onderzoekingen zonder verdere tegenspraak is bewezen. 

 Toch zelfs (lOk daarover mag ik ééne bemerking niet weerhouden. 

 Men mag namelijk daaraan , voor het brandende vraagstuk over 

 het levensgevaar voor den mensch, nog altijd geen e voldoende 

 bewijskracht ontleenen. Des schrijvers proefnemingen toch hielden 

 geen verband met de hooge beteekenis der dosis toxica in de ver- 

 giftleer. De bezweken paarden, bijvoorbeeld, liet hij door 5 à 

 10 (!) Latrodecti in het slijmvlies van mond en neus bijten, 

 terwijl voor den mensch gemeenlijk slechts sprake is van 1 à 2 

 beten in de huid ! 



(1) Het is zeer wel mogelijk, dat ik in mijue kritiek, althans ten deele, heb 

 gefaald nit hoofde van ongenoegzame kennis der Spaansche taal, waarin dit 

 werk is geschreven, zoodat ik voor dit geval beleefdelijk verschooning inroep. 



