EN EEN NIEUWE VARIËTEIT. 243 



daar niet beschreven. Dit is wel jammer, omdat nu onbekend 

 is ol' de onderzijde in een of ander opzicht ook afwijkt van 

 den type. 



Het komt mij voor , dat het aanbeveling verdient om geen ge- 

 noegen er mede te nemen met eenvoudig naar eene afbeelding te 

 verwijzen. Een afbeelding, hoe goed ook, is en blijft een copie. 

 Fouten, groot of klein, blijven niet uitgesloten. Ik ben overtuigd, 

 dat menige afbeelding in de latere deelen der eerste Serie van 

 Sepp minder ongelukkig zou zijn uitgevallen, indien de schrijvers 

 en teekenaars gedwongen waren geweest zich volkomen rekenschap 

 te geven van hetgeen zij zagen. 



De door den beer Heylaerts gevangen aberratie heeft zwart be- 

 stoven achtervleugels, terwijl de voorvleugels geheel typisch gekleurd 

 en geteekend zijn ; alleen zijn de zwarte teekeningen wat smal , 

 waardoor het geheel een lichter aanzien heeft. 



Het hier afgebeelde exemplaar is een c? en door den heer de Boer 

 in Mei 1891 gevangen. Het vertoont sterke melanistische neigingen, 

 vooral op de achlervleugels. 



a. B o V e n z ij d e. 



Op de voorvleugels zijn de zwarte teekeningen die tusschen de 

 middenader en den voorrand liggen geheel als bij den type. De 

 wortel is weinig donker bestoven , de rijen vlekken , die bij den 

 type over de geheele vleugelbreedte loopen , zijn slechts duidelijk 

 op de bovenste helft, zoodat het wortelgedeelte van de benedenhelft 

 bijna eenkleurig is. De plaats der typische vlekken is daar namelijk 

 zeer flauw aangegeven. De stippenrij voor den achterrand vloeit 

 ineen met den zwarten achterrandsband , waarin de gewone licht- 

 bruine ronde vlekjes zijn uitgespaard. 



De aclitervleugels zijn geheel donker bestoven met uitzondering 

 van een onregelmatigen band langs den binnenrand (in cellen 1 c 

 en 1 b) , ovale vlekken op de aderen langs den achterrand en eenige 

 onregelmatige vlekken en bestuiving op het midden van den vleugel 

 en langs den voorrand. 



